Πρώτη προσπάθεια

Πήρα έναν φίλο και αποφασίσαμε να βγούμε ένα Σάββατο βράδυ έξω. Αρχές Φεβρουαρίου.

Είμασταν σε μία καφετέρια/μπαρ και είδαμε μία παρέα από 4 γυναίκες.

Παρέα από 3 και πάνω γυναίκες, θεωρείτε εύκολο για τους AFC’s.

Εντούτοις, προσπάθησα πολύ με τον εαυτό μου για να τα καταφέρω.

Πήρα θάρρος και τις πλησίασα. Σαν opener χρησιμοποίησα την ερώτηση αν γνωρίζουν κάποιο καλό club για να πάμε μετά με τον φίλο μου.

Είχα στο μυαλό μου το σύστημα του Mystery, να γράψεις τον στόχο σου (αυτήν που σου άρεσε) και να μιλάς στις άλλες.

Τα έχασα όταν τις πλησίασα. Δεν ήξερα τί να πώ και γενικά τα έχασα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναφοβηθεί έτσι. 4 όμορφες γυναίκες να με κοιτάνε περίεργα και εγώ να μην μπορώ να μιλήσω δυνατά και καθαρά.

Μέσα σε δευτερόλεπτα, οι 3 είχαν γυρίσει το κεφάλι τους και συνέχισαν την κουβέντα, ενώ η 4η με κοίταξε για λίγο (ποιός ξέρει τί θα σκεφτόταν εκείνη την ώρα) και γύρισε και αυτή μετά.
Γύρισα πίσω σκεφτόμενος ότι αυτό το παιχνίδι απλώς δεν είναι για μένα.