Παίζοντας μόνος (aka Ο Μοναχισμός®)

Αν δεν έχεις παρέα να πας κάπου, αλλά θέλεις όμως να πας για να δοκιμάσεις το παιχνίδι ή να την πέσεις σε κάποια, τότε πως πας; Μα φυσικά «παίζοντας μόνος» ή αλλιώς alone game.

Τι είναι λοιπόν το alone game;;
Είναι το να βγεις έξω για «παιχνίδι», αλλά να πας μόνος σου, χωρίς να έχεις κάποιον μαζί σου για παρέα. Ακούγεται δύσκολο, ε; Και είναι…

Όταν ξεκινούσα να θέλω να μάθω, κολλούσα στο ότι δεν μπορούσα να βρω κάποιο άτομο να ασχολείται και αυτός με το παιχνίδι, ώστε να βγαίνουμε μαζί και να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, καθώς δεν μπορείς να έχεις άτομα της «νορμάλ» παρέας σου μαζί.

Οπότε το μόνο που μου έμενε να κάνω ήταν να βγαίνω μόνος μου.
Έτσι κάποιο Σάββατο και απόβραδο, μπήκα στο αμάξι μου με βήμα αργό και σταθερό, με δυο χιλιάρικα στη τσέπη (2μιση με τα ψιλά) και πήγα σε όποιο κλαμπ θεωρούνταν «κορυφή» από άποψη αναλογίας αντρών/γυναικών και άρχισα να «παίζω». Φυσικά δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούγεται, καθώς πήγα και έφυγα αμέσως πολλές φορές μέχρι να μπορέσω να πείσω τον εαυτό μου να πάει τελικά.

Ωστόσο το να βγεις και να πας κάπου μόνος σου, ειδικά σε μέρη όπου ο φωτισμός είναι έντονος, σε δοκιμάζει. Ειδικά στην αρχή σε κάνει να νιώθεις ολίγον τι «σκατά», καθώς πιστεύεις ότι όλοι σε κοιτάνε και φυσικά -θα- λένε «τι παίζει με αυτόν;».

Πολλοί κάτι τέτοιο φαντάζονται ότι θα γίνει αν τους βλέπουν να βγαίνουν μόνοι τους έξω

Βασικά τα περισσότερα είναι στο μυαλό μας. Όχι ότι δεν σε κοιτάζουν. Σε κοιτάζουν, ναι. Μάλιστα όταν ήμουν σε «άσχετες-με-το-παιχνίδι» παρέες, όταν βλέπαμε κάποιον να είναι μόνος του έξω, οι περισσότεροι λέγανε σχόλια όπως «περίεργος» κλπ. Αλλά δοκιμάζεις τις δικές σου αντοχές και άμυνες στο τι θα πει ο κόσμος. Είτε είσαι αρκετά «δυνατός» και τους γράφεις, είτε σε «νικάει» η άποψη του κόσμου και δεν συνεχίζεις.

Να έχεις στο μυαλό σου δύο πράγματα
-Όσοι κάθονται και ασχολούνται μαζί σου, είτε τους βλέπεις να σε σχολιάζουν, είτε πιστεύεις ότι σε σχολιάζουν, τις περισσότερες φορές δεν έχουν δική τους ζωή
-Ακόμη και να γελάνε μαζί σου, δεν μπορούν να σε πειράξουν σωματικά και ούτε φυσικά να αλλάξουν την προσωπικότητα σου, οπότε ποιος ο λόγος να σε επηρεάζει κάποιος που δεν γνωρίζεις;

Ένας φίλος μου, μάστερ στον «μοναχισμό», μου είχε πει παλιότερα, πριν ακόμη σκεφτώ ότι έπρεπε να το κάνω και εγώ, «αν θες να κάνεις δουλειά, θα πρέπει να πηγαίνεις έξω μόνος σου. Δεν δίνεις αναφορά σε κανέναν και φυσικά ότι κάνεις το κάνεις για την πάρτι σου. Να βγαίνεις με παρέες μόνο όταν θέλεις να περάσεις καλά και όχι όταν θέλεις να βρεις κάποια για να μαμήσεις«.

Αν γνωρίζεις τίποτα «πεφτάδικα» στην πόλη σου, τότε καλό είναι να πας μόνος σου. Εκεί συνήθως θα βρεις γυναίκες που βγαίνουν και αυτές μόνες τους για τον ίδιο σκοπό, κάνοντας φυσικά και την δική σου ζωή ευκολότερη.

Ωστόσο το δύσκολο είναι αν βρεις κάποια και σε ενοχλεί η φίλη της. Αν και τις περισσότερες φορές θα παρατηρήσεις ότι αν ο στόχος σου δεν σε διώξει, η φίλη της (αν δεν ζηλεύει φυσικά) δεν θα σε ενοχλήσει και θα καθίσει ήσυχα. Αν όμως επιμένει να σε ενοχλεί, τότε δεν θα έχεις κάποιον φίλο (aka wingman) να σε βοηθήσει.

Φυσικά τα θετικά (και τα αρνητικά) του να βγεις έξω μόνος σου είναι πολλά. Εδώ ότι και να σου πει κανείς, δεν αλλάζει το πιστεύω σου, οπότε είναι κάτι που πρέπει να αποφασίσεις μόνος σου.
Πάντως να έχεις αίσθηση για το που θα πας. Δεν μπορεί να είσαι 35+ και να πας σε κάποιο κλαμπ που μαζεύονται 18χρονες, γιατί θα δείχνεις κάπως και φυσικά μην περιμένεις να «χτυπήσεις» εύκολα κάποια.

Καλή τύχη…