Της φίλης το κάγκελο…

Σε μια προσέγγιση, ο χειρότερος «εχθρός» σου μπορεί να μην είναι η απειρία σου ή το άγχος σου, αλλά οι φίλες του στόχου σου.
Όταν βγαίνει μια γυναίκα με κάποιες φίλες της, συνήθως με άλλες δύο ή παραπάνω, τότε βγαίνουν για να περάσουν συνήθως καλά (και ότι τύχει, βεβαίως-βεβαίως).

Όταν μια γυναίκα θέλει να της την πέσουν, συνήθως βγαίνει με την καλύτερη της φίλη, με την οποία έχουν προηγουμένως συνεννοηθεί τι και πως θα πράξουν.

Όταν είναι δύο μαζί δεν θα έχεις πρόβλημα, συνήθως (όπως μου έχει τύχει αρκετές φορές), η φίλη της, αν δει ότι είσαι εντάξει (δεν είσαι δηλαδή κανένας «περίεργος»), θα κάνει πιο ‘κει ή θα κοιτάζει το κινητό της και άλλα διάφορα, για να σας δώσει «χώρο».

Όταν είναι παραπάνω από δυο γυναίκες σε μια παρέα, τότε πολύ πιθανό είναι να αντιμετωπίσεις την φίλη-προστάτη, η οποία και θα προσπαθήσει να σε διώξει.

Δεν υπάρχει κάποια συνταγή σε τέτοιες περιπτώσεις, εγώ προσωπικά αν μου φερθεί εντάξει κάποια φίλη της, τότε της φέρομαι ωραία, ενώ αν δεν μου φερθεί, συνήθως την «γράφω».
Στα «πέριξ» αναφέρεται ότι μπορείς να μιλήσεις στην παρέα της, να πεις κανένα κομπλιμέντο κτλ, ώστε να δουν ότι είσαι το «καλύτερο παιδί ever» και να σου δώσουν το «πράσινο φως». Ωστόσο αυτό δεν ισχύει πάντα, καθώς μερικές «κάργιες» δεν σε αφήνουν να πεις κάτι παραπάνω από την πρώτη κουβέντα.
Εγώ προσωπικά, αν είναι μόνο δύο γυναίκες, τότε μιλάω και στην φίλη της. Αν είναι παραπάνω, δεν κάθομαι να το παίζω καλός ή διασκεδαστής στην παρέα της, εκτός αν χρειαστεί.
Το παν -κατ’εμέ- είναι να μην τα χάσεις και «κωλώσεις» και κυρίως να μην χάσεις την ψυχραιμία σου (και αρχίσεις να «κατεβάζεις» όλο το αγιολόγιο), αλλά να απαντάς σωστά (ή έξυπνα/καυστικά).

Επίσης, πολλές φορές «χτυπάω» ευαίσθητες χορδές σε κάποια που μιλάω, όπως πχ της λέω «δεν έχεις δική σου βούληση, κάνεις ότι σου λένε οι άλλοι;» κλπ, που τις επηρεάζει.

Αν και αποφεύγω τα «field reports» (είναι δείγμα εγωισμού, ειδικά αν έχουν και το σεξ μέσα), παρά τα μοιράζομαι μόνο με άτομα που συνομιλώ προσωπικά, ωστόσο όταν σε κάποιο θέμα «κολλάνε», προσθέτω μερικά, όπως τα παρακάτω, όπου είναι μερικές σχετικές συναναστροφές μου και θα καταλάβεις πως μπορούν να φερθούν μερικές. Αν και δεν μου αρέσει η λέξη «στόχος», εντούτοις παρακάτω τον χρησιμοποιώ αποκλειστικά.
Η δική μου άποψη/λογική είναι ότι σαν άντρας κυνηγάω αυτό που θέλω, όσες δυσκολίες και αν μου τύχουν και φυσικά δεν τα παρατάω εύκολα, ωστόσο μην το παίρνεις και κατά γράμμα, πάντα να κρίνεις την κατάσταση και να δεις αν μπορείς να συνεχίσεις ή όχι σε κάποια φάση. Αν δεν μπορείς, μην πιέζεις τον εαυτό σου, υπάρχουν και αλλού «βερικοκιές».

– Ήμουν σε ένα bar και την πέφτω σε μια τύπισσα, μην δίνοντας σημασία στην υπόλοιπη παρέα της. Εκεί που μιλάμε για λίγο και έχουμε τα γελάκια κτλ, βλέπω ένα χέρι να περνάει από δίπλα μου και να της πιάνει (του στόχου) το χέρι, για να χορέψουν. Αμέσως τα «χωρίζω» και της λέω ότι μιλάω με την φίλη της, θα πρέπει να περιμένει. Εκεί μου λέει («φορτωμένη») ότι έχει γενέθλια και θέλει να γλεντήσει με τις φίλες της. Εκείνη την στιγμή χαμογελάω και της λέω «Χρόνια σου πολλά» και συνεχίζω με την φίλη της. Εκείνη παράτησε τον χορό και παρέμεινε εκεί μέχρι να φύγω, κοιτάζοντας συνεχώς την φίλη της νευριασμένη, κάτι που μου έλεγε και ο στόχος μου, όση ώρα μιλούσαμε.

– Σε παρόμοια φάση αλλά παλιότερα, οι φίλες της εκεί που χόρευαν και την είχαν αφήσει τον στόχο μου στο bar μόνη (βαριόνταν να χορέψει, όπως μου’χε πει), ήρθαν χορεύοντας μέχρι εκεί και την πήραν την ώρα που μιλούσαμε και ξανά επέστρεψαν όλες μαζί στον «κύκλο» του χορού. Εκεί ήμουν «νέος και άπειρος», ειδάλλως το πιθανότερο θα ήταν να έμπαινα και εγώ στον χορό.

-Μια άλλη φορά στην παραλία, οι φίλες του στόχου έκαναν μπάνιο και αυτήν ηλιοθεραπεία. Εκεί που την μιλούσα, βγήκε μία και την πίεζε να έρθει για μπάνιο και δεν έφευγε με τίποτα, παρότι ο στόχος μου της έλεγε ότι δεν θέλει να κολυμπήσει.

– Είχα πάει σε δυο γυναίκες που καθόταν σε ένα bar, μιλώντας αποκλειστικά στην μια. Κάποια στιγμή και ενώ η φίλη της έβλεπε που τα πηγαίναμε καλά, μου λέει «φίλε, είσαι άκυρος» και τέτοια.
Μου έλεγε ότι με βάζει «χ» στον τρόπο που προσέγγισα, γιατί λέει οι άντρες δεν πλησιάζουν έτσι αλλά πρέπει να στείλουν και κανένα σφηνάκι πρώτα κλπ. Της λέω «στο χωριό μου δεν προσεγγίζουμε έτσι» και συνεχίζω να μιλάω με την φίλη της. Μετά μου λέει ότι δεν της αρέσει το ντύσιμο μου και της απαντώ «Οκ, θα έρθω μετά γυμνός με ένα φύλλο συκής μπροστά μου«, δείχνοντας της που ακριβώς θα το έχω. Το περίεργο εδώ (όχι ακριβώς περίεργο, κατάλαβα τι παίζονταν) είναι ότι άρχισε να με ρωτά η ίδια το ζώδιο μου (και ότι ταιριάζουν τα ζώδια μας), από που είμαι, που βγαίνω κλπ, δείχνοντας μου τα «γνωστά σημάδια«.

Αυτά ήταν μερικά παραδείγματα από «φίλες-προστάτες» που συνάντησα κατά την διάρκεια προσεγγίσεων μου. Δεν είναι πάντα έτσι, φυσικά, αλλά καλό είναι να το έχεις υπόψιν σου, γιατί θα το συναντήσεις σίγουρα μπροστά σου. Καλά είναι τα «πεφτάδικα», όπου οι γυναίκες πάνε μόνες τους ή με μια φίλη μόνο γι’αυτόν τον σκοπό, αλλά δεν μπορείς να ψάχνεις συνέχεια ή να περιορίζεσαι σε ένα και μόνο μαγαζί.

Το τελικό πόρισμα είναι ότι οι γυναίκες είναι «βλαμμένες». Σπαταλάνε σημαντικό χρόνο (αλλά και χρήμα) για να γίνουν εμφανίσιμες και να τις πλησιάσει κάποιος, για να επιτρέψουν στις φίλες τους να επιλέγουν αυτές ποιος κάνει και ποιος όχι γι’αυτές, οι οποίες φίλες δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να συνεχίσει, για να επιστρέψουν πίσω πάλι μόνες.

O tempora, o mores!