Badboys vs Nice guys, μια διαφορετική άποψη

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι τα «κωλόπαιδα» πάντα είχαν τις καλύτερες γκόμενες. Αν και στο σχολείο, συνήθως οι ομορφότεροι ή οι πιο δημοφιλείς είχαν πάντα την μερίδα του λέοντος, οι «αλήτες» ήταν πάντα αυτοί που ξεχώριζαν στις γυναίκες.
Με την άνοδο της κοινότητας, τα πράγματα ξέφυγαν, όλοι ήθελαν να γίνουν «κωλόπαιδα», για να μπορούν έτσι να έχουν τις καλύτερες γυναίκες.
Ωστόσο, μήπως τα καλά παιδιά είναι αυτά που κερδίζουν;

Αυτή είναι μια διαφορετική άποψη, από τις «στάνταρ» που κυκλοφορούν και την έχω βγάλει από πολλές εμπειρίες που είχα στο παρελθόν.
Δεν εννοώ να την δέσεις κόμπο, αλλά δεν παύει να αποτελεί μέρος την κοινωνίας.
Αφορά όσους είναι καλά παιδιά και προσπαθούν μάταια, ιδιαίτερα μετά την «είσοδο» τους στην κοινότητα του Pickup, να γίνουν κάτι που δεν είναι, αλήτες/μάγκες/κωλόπαιδα.

Βασικά πάντα μα πάντα τα καλά παιδιά ήταν με γυναίκες, ενώ τα κωλόπαιδα όχι. Σίγουρα θα γνωρίζεις κάποια οικογένεια, όπου το καλό παιδί είναι ήδη παντρεμένο, ενώ ο πιο «αλανιάρης» όχι και συνήθως μόνος του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε είναι γνωστό ότι οι γυναίκες θέλουν τον αλήτη για ένα βρώμικο και άγριο σεξ, αλλά στα καλόπαιδα θα καταλήξουν, γιατί είναι σταθεροί.

Μπορεί μεν τα καλά παιδιά να είναι «ήσυχα», αλλά πάντα ή θα ήταν σε παρέα με γυναίκες (και ας μην της πηδούσαν όλες, συνήθως κάποια τσίμπαγαν και αυτοί), ενώ οι «αλήτες» ήταν με άλλους αλήτες και συνήθως ή θα έπιναν ή θα έκαναν βόλτες με τις μηχανές.
Επίσης, μπορεί να μην είχαν τα κότσια να ζητήσουν κάποια στα ίσια να βγούνε, αλλά επειδή είχαν πολλές φίλες, αυτές δούλευαν γι’αυτούς, είτε φέρνοντας κάποια φίλη τους, είτε λέγοντας οι ίδιες στις φίλες τους κάποια «λόγια» για τον φίλο τους.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι τα καλά παιδιά παραμένουν ως έχουν, στο συναισθηματικό τομέα. Από την άλλη, όσο πιο «μάγκας» το παίζει κάποιος, τόσο πιο εύκολα «σπάει» και μπορεί να κλάψει, αν πιεστεί.
Δεν είναι τυχαίο, πάλι, το ότι η σκληράδα/μαγκιά (συνήθως) είναι fake και είναι μια ασπίδα προστασίας που βάζουν κάποιοι. Φυσικά οι πραγματικά σκληροί, είναι σκληροί, δεν αλλάζει αυτό.

Όπως μπορείς να δεις, το να είσαι καλό παιδί, δεν είναι «κατάρα». Απλά, το καλό παιδί θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι θα πρέπει να γίνει πιο σκληρός, δηλαδή να μην γλύφει κώλους γυναικών και να τις κάνει όλα τα χατίρια, αλλά όχι να γίνει «αλήτης», κάτι που δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει.

Οπότε η άποψη μου είναι η εξής:
Αν δεν είσαι «αλάνι», μην προσπαθήσεις να γίνεις, δείχνει γελοίο. Δεν μπορεί κάποιος να το καταλάβει, αλλά οι γύρω του μπορούν να καταλάβουν πότε φαίρεται ψεύτικα, πότε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτός που προσπαθεί να δείξει και φυσικά πότε βρίζει χωρίς «να το έχει».

Για εμένα, το στυλ του Zan Perrion είναι μακράν το καλύτερο από τον χειρότερο «αλήτη» που προσπαθούν να γίνουν πολλοί. Έχει το στυλ του πραγματικού τζέντλεμαν, που αγαπά το παιχνίδι γιατί αγαπά τις γυναίκες και όχι γιατί «έτσι πρέπει».