Μήπως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι από τα badboys;

Είχα γράψει παλιότερα, μια απορία μου, με το αν μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι στο θέμα φλερτ από τους naturals. Τώρα μου έρχεται η απορία, μήπως τελικά γινόμαστε καλύτεροι από τα άτομα που είναι -πλέων- γνωστά ως «badboys».

Αν και όπως έχω ξαναπεί, δεν αναφέρω πολλά field reports (πιθανών στο μέλλον να μοιράζομαι αρχεία ήχου με «ανοίγματα»), ωστόσο μερικά που είναι σημαντικά θα τα αναφέρω, όπως το παρακάτω.

Ήμουν σε ένα club και όπως καθόμουν με την παρέα μου και πίναμε το ποτό, περνάει δίπλα μας, μια τύπισσα του μαγαζιού, πηγαίνοντας από τραπέζι σε τραπέζι, αφήνοντας/αλλάζοντας τις παγοθήκες. Ήταν γύρω στα 38, υπερβολικά «άγρια», όπως έδειχνε και γενικά το στυλ της δεν σήκωνε πολλά πολλά (ήταν μεν και πολύ όμορφη).
Ο -ένας- φίλος μου, όταν την είδε μου είπε ότι αυτή η γυναίκα είναι απλησίαστη, γιατί οι περισσότεροι άντρες κωλώνουν να την πλησιάσουν.
Βασικά, δεν πηγαίνω να γνωρίσω γυναίκες που δουλεύουν σε τέτοια μαγαζιά, όπου κινούνται σαν αστραπή (λόγω δουλειάς), γιατί πολύ απλά δεν σου δίνουν αρκετό χρόνο κλπ, αλλά ΟΚ, σκέφτηκα, Challenge Accepted!!!

Πηγαίνω από πίσω της και την βλέπω ότι πάει στην τουαλέτα. Την περιμένω από έξω και δίπλα βλέπω και μερικά άτομα (καμάκια τα έκοψα) να περιμένουν και αυτοί εκεί, μιας και κοντά στις τουαλέτες στα clubs είναι το καλύτερο σημείο να γνωρίσεις κάποια, αφού στην ουσία όλες οι τύπισσες από εκεί περνάνε.
Μόλις βγαίνει, της λέω:
-Καλά που είσαι και σε ψάχνω τόση ώρα;.
Ήμουν τουαλέτα. Τι ήθελες;»
-Να σε γνωρίσω.
Τζούλια (δεν την πάτε την Τζούλια, αλλά αυτό το όνομα το ψοφάτε, σκέφτηκα).
Πάει να φύγει και της πιάνω το χέρι και την τραβάω. «Που πας;» την ρωτάω. «Είμαι στην δουλειά«, μου λέει και πάει να ξανά φύγει και της ξανά πιάνω το χέρι και την τραβάω, πάλι. «Θέλω να σε φιλήσω», της λέω.
Αφού κράτησε τα μάτια της να μην ανοίξουν τελείως διάπλατα, μου λέει «Είμαι παντρεμένη ρε συ, και [είμαι/είναι …] στη δουλειά» (το σημείο στις αγκύλες, δεν το άκουσα καλά).
«Καλά», της λέω, «μπορείς να πηγαίνεις, αλλά θα ξανά μιλήσουμε» και φεύγει.

Δεν το συνέχισα, βασικά γιατί μου ήρθε μια φλασιά, άσε που δεν κατάλαβα αν ο -ας πούμε- άντρας της, ήταν στο μαγαζί.
Γενικά φτιάχνω/δοκιμάζω ένα στυλ, το οποίο (στα clubs ιδιαίτερα) να μην θέλει πολλά πολλά, γιατί όπως και πολλοί φαντάζομαι, βαριέμαι να κάθομαι να μιλάω με τις ώρες σε ένα μέρος όπου η μουσική σου τρυπάει τα τύμπανα, ενώ επίσης να πρέπει να «ουρλιάζεις» στο αυτί της, για να σε ακούσει και αυτός ο τρόπος μου κίνησε την περιέργεια. Δεν μου είπε ούτε «για ποια με πέρασες;«, ούτε «καλά καλά δεν σε ξέρω» κλπ και γενικά ήρθε και «έδεσε» στον τρόπο που δουλεύω και δοκιμάζω τελευταία στα clubs.

Έτσι καθόμουν επεξεργαζόμουν αυτό το σημείο, με το πως και τι πρέπει να κάνουμε για να πηγαίνουμε κατευθείαν στο ψητό (ή ειλικρινές φλερτ, όπως το λέει και η Ελεονώρα Μελέτη).
Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές θεωρίες εκεί έξω, αλλά καμία που να «δένει» στην Ελληνική κουλτούρα, ασφαλώς ή απλά δεν είναι δοκιμασμένες ούτε από τους ίδιους που τα γράφουν 🙂

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, γι’αυτό και ο τίτλος του άρθρου, δεν είναι τόσο το τι της είπα, αλλά το τι έγινε μετά.
Όπως καθόμουν και μιλούσα με τον φίλο μου, για μια που ήθελε να πάει αυτός, βλέπω την τύπισσα παραπάνω να περνάει από ένα τραπέζι, στο οποίο ήταν τέσσερις άντρες και έμοιαζαν λες και είχαν βγει από την φυλακή. Άγριοι στην όψη, με τατουάζ κλπ, όπου «φώναζαν» φασαρία από μακρυά (u know, το στυλ που η κοινότητα «λατρεύει» και γενικά το 60% των προϊόντων αναφέρεται σε κάτι τέτοιους τύπους).
Μόλις περνά η τύπισσα από δίπλα τους, ο ένας που ήταν από τους αγριότερους της παρέας, μπαίνει μπροστά της (κοινότητας tip #1) και την σταματάει.
Του λέει αυτή τι θέλει (μάλλον, δεν άκουγα καλά) και κάτι τις είπε ο τύπος. Αμέσως του φωνάζει κάτι η τύπισσα και τον κοιτάζει άγρια. Το θέμα όμως είναι το τι έκανε ο τύπος.
Μαζεύτηκε, δεν τόλμησε καν να της μιλήσει και γύρισε «με την ουρά στα σκέλια» στο τραπέζι του, όπου κάθισε σαν βρεγμένη γάτα και δεν μίλησε καθόλου, για όσο τουλάχιστον ήμουν εκεί κοντά.
Τον δοκίμασε και τον έσπασε; Μπορεί.
Σε αυτό το σημείο σκέφτηκα, πόσο καλός «μέσα του» (aka inner game), μπορεί να γίνει κάποιος που ασχολείται με το παιχνίδι.

Θα μου πεις τώρα και με το δίκιο σου, αυτό δεν θα ισχύει σε όλα τα «badboys». Ασφαλώς και όχι, απλά η άποψη μου σε τέτοια άτομα, είναι ότι η αγριάδα τους είναι εξωτερική και στην ουσία είναι η άμυνα τους. Οι περισσότεροι «άγριοι» εξωτερικά, είναι αυτοί που σπάνε και πιο εύκολα, με αποτέλεσμα να κλαίνε όταν πιεστούν αρκετά (ψυχολογικά). Φυσικά δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι, μην πάει κανείς έξω και μόλις δει κάποιον «άγριο» να του την βγει.

Η δική μου προσέγγιση στο θέμα, είναι να είναι κάποιος μαλακός από έξω, αλλά ατσάλι από μέσα. Αν κάποιος είναι σκληρός από έξω, το σίγουρο είναι ότι θα μαλακός από μέσα, σαν ένα αυγό, δηλαδή θα σπάει εύκολα, ενώ αν είναι κανείς σκληρός «μέσα και έξω», τότε το σίγουρο είναι ότι δεν θα μπορεί να δεθεί με κανέναν και δεν θα τον θέλει και κανένας να είναι μαζί του.