Αποφασίζοντας χωρίς… σκέψη.

Ένα πράγμα που θα αναφέρω σε αυτό το άρθρο, έχει να κάνει με τον τομέα της αυτοβελτίωσης και αφορά έναν άλλο «μηχανισμό» που διαθέτουμε, όπου χάρη σε αυτόν, κρίνουμε τις καταστάσεις που μας τυχαίνουν σε χρόνο dt.

Οι άνθρωποι λοιπόν, έχουμε έμφυτο έναν μηχανισμό, ο οποίος βρίσκεται εκεί για να μας βοηθά να κρίνουμε τα πράγματα άμεσα, ώστε να σώσουμε την ζωή μας (κυρίως). Αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και σωστός. Αυτός ο μηχανισμός, είναι πιστεύω το μεγαλύτερο πρόβλημα μας, αν τον ακολουθούμε πάντοτε πιστά και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αλλάξει, αφού τις αποφάσεις μας τις παίρνουμε συνήθως σε λίγα δευτερόλεπτα (αν όχι σε κλάσματα του δευτερολέπτου).

Ο φίλος του φίλου σου που όταν τον πρωτογνωρίζεις νομίζεις ότι είναι «περίεργος» και δεν τον θέλεις για παρέα, η κοπέλα που μένει κοντά σου που νομίζεις ότι είναι πουτ@να επειδή μιλά με πολλούς, η τύπισσα που σου αρέσει και πιστεύεις ότι εσύ δεν της αρέσεις επειδή εσύ θεωρείς ότι σε κοιτάζει παράξενα, η συσκευή που αγόρασες πιστεύοντας ότι είναι καλύτερη ή αυτήν που απέρριψες γιατί την νόμιζες για «ψεύτικη», το βιβλίο που απέρριψες γιατί δεν σου έκανε το «κλικ», το χρώμα που θεώρησες σωστό να βάψεις το σπίτι σου και αργότερα το μετάνιωσες, το παλιό αυτοκίνητο που μπορεί να κοροϊδέψεις όταν το πρωτοβλέπεις αλλά θα σε πάει και αυτό ακριβώς στο ίδιο σημείο με το «χλιδάτο», αυτοί που νομίζεις ότι σε κοροϊδεύουν επειδή κοιτάζουν προς το μέρος σου, είναι μερικά από τα παραδείγματα της καθημερινότητας μας, όπου παρεμβαίνει ο μηχανισμός της κρίσης και μας καθοδηγεί τις αποφάσεις μας.

Υπάρχουν φυσικά στιγμές, όπου η διαίσθηση αυτή είναι σημαντική, όπως πχ σε έναν αστυνομικό. Το πρόβλημα είναι όταν κρίνουμε κάποιον από την εμφάνιση του και να φερόμαστε διαφορετικά, πάντα με κριτήριο την εμφάνιση κάποιου/ας. Δεν είναι παράξενη η αντιμετώπιση του βιολιστή Bell (1ο video παρακάτω), ούτε παράξενο επίσης είναι το γεγονός ότι αν κάποιον τον ντύσεις με κουστούμι θα έχει καλύτερη αντιμετώπιση, από ότι αν τον ντύσεις με κουρέλια.

Αυτό που έχει σημασία, είναι να μην βιαζόμαστε να βγάλουμε αποφάσεις, όπως επίσης και να μην βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα με βάση πάντα το τι βλέπουμε, το οποίο συμπέρασμα πολλές φορές είναι στην φαντασία μας και φυσικά δεν ισχύει.

Θυμάμαι όταν άρχισα παλιότερα να συνειδητοποιώ ότι θα είμαι πολύ καλύτερος (σαν άνθρωπος) αν αφήσω κατά μέρος τις όποιες «οδηγίες» και ασχοληθώ με τον εαυτό μου, αρχίζοντας να «πετάω» διάφορα αρνητικά από πάνω μου, όπως μίσος, ζήλια, ντροπή κλπ, το δυσκολότερο κομμάτι της αυτοβελτίωσης μου ήταν να μάθω πως να «φρενάρω» το μυαλό μου από το να αποφασίζει άμεσα για κάτι.
Για παράδειγμα, για να αναφέρω κάτι σχετικά με το θέμα μας, ας πούμε ότι βλέπεις κάποια που σου αρέσει να μιλάει στο κινητό της, αυτόματα σκέφτεσαι «έχει γκόμενο, άρα δεν θα πάω να της μιλήσω» ή δείχνει «ξινή», δεν θέλω να πάω να της μιλήσω κλπ.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω ότι δεν υπάρχει άμεση λύση, ούτε φυσικά κάποια «ρουτίνα» για να μάθει κανείς. Θέλει χρόνο και αν το ψάξει κανείς βαθύτερα θα δει ότι αυτή η άμεση κρίση είναι η πηγή των περισσοτέρων προβλημάτων που έχουμε, αλλά προσέξτε ότι σε πολλά βιβλία αυτό βελτίωσης, κανείς δεν μιλάει γι’αυτό. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με το γεγονός ότι για να αλλάξει κανείς τέτοιες καταστάσεις απαιτεί υπομονή και χρόνο και στην κοινότητα μας (κυρίως στα εμπορικά προϊόντα) είναι κάτι που δεν θέλουν να αναφέρεται (αλλιώς δεν θα μοσχοπουλήσει το προϊόν), ούτε επίσης ο αναγνώστης αρέσκεται να διαβάζει ότι κάτι θα του πάρει χρόνο για να το βελτιώσει. Οι περισσότεροι άλλωστε αναζητούν το εύκολο και όποιος τους το τάξει, αυτός κερδίζει.

Κλείνοντας, παραθέτω μερικά video σχετικά με το πόσο διαφορετική είναι η πρώτη εντύπωση από την πραγματικότητα.

Το πείραμα της Washington post με τον κορυφαίο βιολιστή Joshua Bell. Στο παρακάτω video δεν του δίνουν καμία σημασία, χωρίς να γνωρίζουν φυσικά ότι πρόκειται για έναν κορυφαίο του είδους του, με τα εισιτήρια του να γίνονται ανάρπαστα. Μπορεί φυσικά μερικοί από αυτούς να ήταν και σε κάποια συναυλία του. Μάλιστα αναφέρεται ότι ο Bell πληρώνεται με το ποσό των 1000 δολαρίων το λεπτό. Μπορείτε να διαβάσετε για το πείραμα αυτό και στα Ελληνικά εδώ.


Από τις καλύτερες φωνές που έχω ακούσει. Αν ο τύπος παρακάτω έλεγε σε μια παρέα ότι τραγουδάει, πιστεύω ότι οι αρχικές αντιδράσεις θα ήταν αρνητικές, λόγω φυσικά της εμφάνισης του, κάτι που μπορεί να διαβάσει κανείς και σε διάφορα σχόλια στα video του. Τώρα κάτι γελοίους που νομίζουν ότι τραγουδάνε, επειδή τα κοριτσάκια (εντάξει και μερικά «αγοράκια») τρελαίνονται όταν τους βλέπουν, ο τύπος παρακάτω τους θάβει και μάλιστα χαλαρά, χωρίς να κουραστεί ιδιαίτερα. Δεν ξέρω αν είναι σε καμία εταιρία, αλλά του εύχομαι να συνεχίσει προς το καλύτερο.


3ο και τελευταίο το παρακάτω video, όπου η Susan Boyle -θα πρέπει να- δέχτηκε πολλά αρνητικά σχόλια, προτού ανοίξει το στόμα της (και βουλώσει τα δικά τους) επάνω στην σκηνή. Τα περισσότερα αρνητικά σχόλια -πιστεύω ότι θα- δημιουργήθηκαν κυρίως επειδή δεν έχει την τέλεια εμφάνιση (πχ όπως η αντίδραση στο 0:44), αφού αν ήταν μια δίμετρη καλλονή στην θέση της, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά (σαν αντιμετώπιση).