Ο "Δαβαζής"

Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με το παλαιότερο ίσως επάγγελμα, αυτό του νταβατζή.

Σημ.: Με αυτό το ποστ δεν θέλω να προωθήσω κάποιον στο να γίνει νταβατζής, καμία σχέση, αλλά να δει μερικά πράγματα σχετικά με το θέμα συμπεριφορά και γυναίκες από μια άλλη οπτική γωνία. Επίσης αναφέρομαι γενικά σε ανθρώπους της νύχτας, όπου απλά έχουν γυναίκες και τις προωθούν και όχι απαραίτητα σε αυτό που γνωρίζουν όλοι σαν «νταβά».

Αν διαβάζεις το blog μου, θα δεις ότι «γέρνω» περισσότερο προς την εσωτερική «δύναμη», παρά στην εξωτερική (από εμφάνιση, μέχρι έξυπνες ατάκες). Όχι ότι δεν θα βοηθήσουν κάποιον να γνωρίζει 3-4 ρουτίνες, ειδικά στα πρώτα του βήματα, αλλά εγώ προσωπικά ακολουθώ το γνωστό «αν θέλεις να ταΐσεις κάποιον, αντί να του δίνεις ψάρια, μάθε τον ίδιο να ψαρεύει«. Δεν σου κρύβω αγαπητέ αναγνώστη, ότι όσοι άρχισαν να βγαίνουν για παιχνίδι μαζί μου, με τον καιρό άρχισαν να αδιαφορούν για το θέμα «forums και ιστορίες για αγρίους» όπως επίσης να ψάχνονται συνεχώς για νέα προϊόντα), αφού καταλαβαίνουν ότι αυτού του είδους οι συμβουλές (δηλαδή τι να πεις, διάφορες ιστορίες κλπ) στην ουσία σε μαθαίνουν να «βυζαίνεις» και να συνηθίζεις απλά στο βύζαγμα και όχι να μάθεις από μόνος σου τι να κάνεις. Μάλιστα μερικοί ήταν και φαν του Κόντη. Μερικές φορές αναρωτιέμαι, πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι κάποιος, ώστε να μαθαίνει «NLP» ρουτίνες για να ρίξει μια γκόμενα (u know, αυτές του Jeffries), ή ακόμη να βάφει μαύρα τα νύχια του αλά Mystery (έχω ακούσει ότι το έχουν κάνει πολλοί εν Ελλάδι).

Παλιότερα, όταν έβγαινα εντατικά για παιχνίδι (τώρα βλέπεις η οικονομική κρίση μας περιόρισε πολλά), γνώριζα (κατά περιόδους και όπως έχω ξανά αναφέρει) και διαφόρους τύπους της νύχτας. Έτσι, γνώρισα και μερικούς που ασχολούνταν με το «δαβαζιλίκι» ή γενικά την προώθηση γυναικών. Χάρη σε αυτές τις λίγες συναναστροφές μου μαζί τους, έμαθα πολλά και μου γεννήθηκαν και μερικές θεωρίες, που θα τις αναφέρω παρακάτω.

Τι παρατήρησα λοιπόν. Βασικά οι περισσότεροι ήταν πολύ σκληροί (όχι για να πεθάνουν) σαν χαρακτήρες, κάτι που τραβούσε τις γυναίκες σαν μαγνήτης. Από εκεί άρχισα να αντιλαμβάνομαι το θέμα της σκληράδας και το τι πέραση έχει στο αντίθετο φύλο. Βασικά δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους και τις γυναίκες τις είχαν σαν «κουρέλια». Βέβαια από την πλευρά τους οι γυναίκες τους σεβόντανε και μάλιστα το καταλάβαινες από τον τρόπο που τους ικανοποιούσαν. Εκεί κατάλαβα ότι οι γυναίκες το έχουν στο αίμα τους να ικανοποιούν τους άντρες (όχι τους φίλους, sorry), ακόμη και αν αυτοί τις χτυπάνε (ήμουν παρών σε ένα τέτοιο περιστατικό). Σε ερώτημα μου, γιατί τις φέρονται έτσι, μου απάντησε ένας ότι και να φύγει, πάντα θα υπάρχει η επόμενη. Αυτό που κατάλαβα από το θέμα «σκληράδας» είναι ότι οι γυναίκες θα προσπαθήσουν να σε «λιώσουν» σε κάθε ευκαιρία για να δουν μέχρι πόσο αντέχεις (αν το παίξεις βασικά «μαγκιά ή αν σε δουν ότι το έχεις) και αν δεν μπορέσουν να το κάνουν, τότε απλά σε σέβονται και σταματούν κάθε προσπάθεια.
Και σαν «σκληράδα» δεν εννοώ την παπαγαλία (πχ «θα με κεράσεις ένα ποτό;» – «όχι, θα με κεράσεις εσύ πρώτα«), αφού αυτό το αποκαλώ «φραστική μαγκιά» και κάποια στιγμή θα το καταλάβει η άλλη και θα ξενερώσει ή θα αλλάξει συμπεριφορά. Εδώ επίσης να πω ότι αν πάει κάποιος σε μια κοπέλα και είναι fake, αλλά θελήσει να κάνει σχέση μαζί της, τότε αυτή με τον καιρό θα καταλάβει ότι ο τρόπος του είναι fake και θα τον κάνει μετά ότι θέλει. Βασικά θα καταλάβει από που πάσχει και εκεί θα τον «πατήσει».
Γι’αυτό και πολλές γνωριμίες από το παιχνίδι δεν καταλήγουν εύκολα σε σοβαρές σχέσεις.

Εδώ επίσης να πω ότι πολλοί από δαύτους είναι κοντοί, καραφλοί (ή αραιά μαλλιά, μερικοί είχαν και αραιά δόντια) και με κοιλιά. Έτσι παιδιά, το θέμα ότι και καλά ο άντρας πρέπει να έχει κοιλιακούς και να δείχνει σαν άγγελος, δεν φέρνει τον σεβασμό ή την έλξη από μόνο του.

Ένας νταβατζής δεν δείχνει ποτέ αγαθός

Κάτι άλλο επίσης που παρατήρησα είναι ο σεβασμός που υπήρχε προς το πρόσωπο τους. Παίζει και ο φόβος βέβαια, αλλά κυρίως υπάρχει σεβασμός. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορείς εύκολα να «βγάλεις» μια από ένα στριπτιζάδικο, γιατί εκεί υπακούν στους κανόνες των «μεγάλων». Βέβαια, να αναφέρω εδώ ότι κατάφερα μια φορά και κέρδισα κάποια. Βέβαια το παιχνίδι που της έκανα ήταν για.. όσκαρ. Έτσι, ήρθε κάποια στιγμή και μου είπε στο αυτί που μπορώ να την βρω και ποια μέρα. Για την ιστορία να πω ότι πήγα (ήταν σε ένα μέρος σαν γυμναστήριο σε ένα ξενοδοχείο, όπου πήγαιναν για να φτιάξουν μαλλιά, νύχια κλπ), αλλά όταν είδα από έξω από το ξενοδοχείο ότι τις περίμεναν 3 αλλοδαποί (σαν Ρώσοι έδειχναν), την έκανα με ελαφρούς πήδους, μιας και δεν ήθελα να έχω τίποτα μπλεξίματα με αυτούς.

Κάτι άλλο επίσης που αντιλήφθηκα και εδώ έχει να κάνει και με το Mode One, είναι για τις χυδαίες (ή και σεξουαλικές) φράσεις. Για παράδειγμα, μου έλεγε μια ότι το «αφεντικό» τις έβριζε όταν ήθελε να τις φωνάξει πχ για κάποια δουλειά (καριόλες τις έλεγε, αν θυμάμαι καλά), αλλά αυτές τις άρεσε. Εκείνη την περίοδο μάθαινα να μιλάω βρώμικα και της είπα και εγώ το ίδιο. Μου είπε «ναι αυτό λέει, αλλά εσύ δεν το λες καλά, αυτός το λέει πολύ ωραία και δεν μας ενοχλεί, εμένα μάλιστα μου αρέσει να τον ακούω να μου λέει «μωρή καριόλα»«. Εκεί κατάλαβα ότι το λεξιλόγιο από μόνο του δεν κάνει πολλά, αν δεν μπορείς να το υποστηρίξεις και σαν άντρας. Μάλιστα οι γυναίκες μπορούν να καταλάβουν άμεσα αν «το έχεις», οπότε αν δουν ότι δεν το έχεις (ή κρίνουν ότι δεν το έχεις), ότι και να πεις μετά, το περνάνε απλά στο «ντούκου».
Η συγκεκριμένη ήταν και το «μαναράκι» του αφεντικού, η οποία έλεγε ότι ήθελε να κάνει σεξ με το αφεντικό της, αλλά αυτός δεν ήθελε να κάνει μαζί της (σημειώστε ότι το αφεντικό ήταν 58+).
Και επειδή η τύπισσα μπορούσε να σε κάνει να τελειώσεις μόνο με ένα άγγιγμα της, ήθελα να μάθω γιατί το αφεντικό της δεν ήθελε να κάνει σεξ μαζί της. Και όσο αυτή επέμενε και ο «μεγάλος» δεν ήθελε, τόσο περισσότερο γούσταρε.
Εκεί μου είπε ο αφέντης λοιπόν, ότι αν έκανε σεξ με κάποια, τότε αυτήν θα είχε και απαιτήσεις, ενώ θα «σήκωνε και κεφάλι», οπότε προτιμούσε να μην κάνει. Ωστόσο η μικρή τρελαινότανε και σημειώστε, ότι όταν της είπε ο φίλος για σεξ, δεν ήθελε. Εκεί κατάλαβα ότι αν κάνεις κουμάντο το κάτω κεφάλι, τότε τα αποτελέσματα είναι μακράν τα καλύτερα, από το να σε κάνει κουμάντο το κάτω κεφάλι. Έτσι λοιπόν αυτά τα «κουκλάρα μου» στο δρόμο που κάνουν πολλοί, μόνο θετικά αποτελέσματα δεν έχει.

Αυτά λοιπόν με αυτό το επάγγελμα και φυσικά με το πόσο διαφορά κάνει σε έναν άντρα το αντριλίκι του. Τα παραπάνω είναι ένα μέρος φυσικά όσων μπορεί κανείς να δει και να μάθει όταν συναναστρέφεται με άτομα που συναναστρέφονται με γυναίκες σε άλλο βαθμό από την απλή σχέση, αλλά είναι τα βασικά για να γνωρίζει κανείς τι παίζει στο «παιχνίδι».