Γιατί κάποιος δεν βελτιώνεται;

Έχω γνωρίσει αρκετό -μπορώ να πω- κόσμο που ασχολείται με το Pickup. Αυτό που έχω παρατηρήσει στους περισσότερους είναι ότι ενώ ασχολούνται καιρό, δεν βελτιώνονται.

Δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση σε «κλεισίματα» ή «πηδήματα», σε αυτό το άρθρο αναφέρομαι καθαρά στην αυτοβελτίωση, αφού ούτως ή άλλος «κλείσιμο» μπορεί να κάνει και ένα άτομο που οι γνώστες θα το θεωρούσαν beta.
Τι εννοώ με την βελτίωση; Για παράδειγμα όταν κάποιος ξεκινάει με το Pickup, ένας λόγος που το κάνει είναι η βελτίωση του, αλλιώς δεν θα διάβαζε βιβλία που έχουν θέμα τα alpha males.
Σημειώστε εδώ ότι δεν αναφέρομαι σε όλους, αλλά σε άτομα που μπορεί να έχουν προσεγγίσει/μιλήσει με άπειρες γυναίκες, αλλά δεν παρατηρούν κάποια θετική βελτίωση ακόμη και μετά από αρκετό καιρό.

Θα μου πεις «μα καλά τι σόι άτομα γνώρισες επιτέλους;». Τα κλασικά άτομα που μπορεί να έχεις γνωρίσει και εσύ, αν έχεις ασχοληθεί. Άτομα που ενώ από θεωρία «έσκιζαν», στην πράξη δεν… ήξεραν αυτά που… ήξεραν (μα πως τα λέω επιτέλους 🙂 )

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα, που καλύπτει τους περισσοτέρους που έχω γνωρίσει, αφού πάνω κάτω στα ίδια κινούνταν όλοι τους. Όχι ότι με ενόχλησε, αλλά το γιατί το αναφέρω θα εξηγήσω παρακάτω.
Βγαίνεις ας πούμε με έναν τυπά από ένα φόρουμ , ΟΚ; Αφού σου μιλά με τις ώρες (επειδή όλοι μας φοβόμαστε να μην κριθούμε για τις γνώσεις μας, προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλον ότι γνωρίζουμε κάτι παραπάνω) θεωρητικά, στο τέλος βλέπεις ότι λίγο πολύ δεν το έχει ή δεν μπορεί να σου δείξει στην πράξη κάτι από όλα αυτά.
Έτσι λοιπόν, είχα βγει με ένα τυπά και όταν καθίσαμε στην καφετέρια (τον είχα βρει μέσο άλλου φίλου, δεν ήξερε καν αν γνωρίζω ή όχι περί παιχνιδιού και δεν με ρώτησε κιόλας) μας άρχισε (με τον φίλο μου) το μάθημα περί PU, του στυλ «ο σωστός Alpha πρέπει να κάνει έτσι, ο σωστός alpha πρέπει να πιάνει όσο χώρο επιθυμεί» και άλλα τέτοια. Δεν τον διέκοψα, ήθελα να ακούσω τι είχε να μου πει. Μάλιστα σε μια στιγμή που λέω σε μία σερβιτόρα «θα μου φέρεις ένα ποτήρι νερό;» μου λέει το εξής «να θυμάσαι, ένα alpha male ποτέ ΔΕΝ παρακαλά, αλλά απαιτεί«.
Ωστόσο, όταν θέλησε να πλησιάσει κάποια που του άρεσε (τον κατάλαβα ότι του άρεσε γιατί την κοίταγε όλη την ώρα), τον είδα σαν να τα έπαιξε κάπως. Μάλιστα η χροιά του άλλαξε λιγάκι και τον κατάλαβα ότι φοβάται. Τον ρωτάω «τι έπαθες»; Μου λέει «με έπιασε ΑΑ, σπάνια μου τυχαίνει, δεν ξέρω τι φταίει«.

Εδώ να πω ότι ψυχολογικά αυτό δηλώνει ανασφάλεια. Αν κάποιος με το «καλημέρα» σου αρχίσει να σου μιλάει για τον εαυτό του, τι έκανε κλπ, αυτό μέσα του δείχνει ότι δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του και προσπαθεί να εντυπωσιάσει τον άλλον με αυτόν τον τρόπο. Ένας που είναι σίγουρος για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να εντυπωσιάσει κάποιον.

Γιατί όμως, ενώ οι περισσότεροι διαβάζουν τόσα πολλά πράγματα περί συμπεριφοράς, alpha males κλπ, δεν τους βγαίνει αυτήν η συμπεριφορά όταν συναναστρέφονται με κόσμο;
Έχω ξεχωρίσει κάποιες αιτίες που δεν επιτρέπουν σε κάποιον να βελτιωθεί. Η πρώτη είναι το ότι αυτά που διαβάζει, δεν τα καταλαβαίνει σωστά, αλλά προσπαθεί να τα μάθει παπαγαλία.
Μερικά παραδείγματα;
Όταν ήμουν τελευταία χρονιά για να πάρω την ειδικότητα του, είχαμε και έναν καθηγητή ο οποίος ήταν κυριολεκτικά διάνοια επάνω στο αντικείμενο του. Του έλεγες για παράδειγμα μια λέξη και σου έβγαζε ένα μισάωρο θεωρίες σχετικά με την χρήση της, λάθη, σωστές χρήσης της κλπ. Ωστόσο κάποια ημέρα στα εργαστήρια που ήμασταν, βρέθηκε που αλλού, στο αντικείμενο που μας μάθαινε την θεωρία και ως εκπλήξεως μας, δεν γνώριζε το παραμικρό. Αφού πάλεψε να μας δείξει τι και πως, δεν τα κατάφερε (επάνω στο εργαστήριο και πάντα στο αντικείμενο που μας δίδασκε τόσους μήνες με ωραία λόγια) και στο τέλος τα παράτησε, φωνάζοντας έναν μηχανικό (!) που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή εκεί να μας το φτιάξει (!!).
Παρατηρείτε κάποια ομοιότητα με το Pickup;
Αυτό που κάνουν λάθος οι περισσότεροι είναι ότι πιέζουν τον εαυτό τους να διαβάσει όσο τον δυνατόν περισσότερη ύλη, χωρίς να δοκιμάζουν τα περισσότερα που μαθαίνουν στην πράξη. Επίσης, στο πρώτο λάθος αντί να αναλύσουν το λάθος και να το διορθώσουν, πείθουν τον εαυτό τους (αλλά και πείθονται από τους άλλους) ότι απλώς χρειάζονται περισσότερο διάβασμα.

Εδώ φταίνε και οι συμβουλές της κοινότητας, οι οποίες πολλές φορές «πατάνε» αποκλειστικά και μόνο επάνω στην θεωρία, με αποτέλεσμα οι συμβουλές που δέχεται κάποιος άπειρος να μην ισχύουν στην πραγματικότητα, αλλά να ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας κάποιου instructor PUA.

6744119_460s_v2

Μια άλλη αιτία που δεν αφήνει κάποιον να βελτιωθεί (και αυτό έχει να κάνει και με το approach anxiety), ακόμη και αν έχει κάνει 5000 προσεγγίσεις, είναι το ότι πηγαίνουν «σφιγμένοι» για να μιλήσουν σε μια γυναίκα, αφού γνωρίζουν από πριν (ή έτσι πιστεύουν) τι πάνε να κάνουν και τι πρέπει να πουν αλλά και τι πάνω κάτω να περιμένουν από αυτήν που προσεγγίζουν, με αποτέλεσμα να μην τους αφήνει να μάθουν από την εμπειρία της συναναστροφής τους.
Θα φέρω ένα παράδειγμα για να το καταλάβει κανείς καλύτερα, αφού από αυτό το παράδειγμα το κατάλαβα και εγώ καλύτερα και το συνδύασα με το PU.
Στην σχολή μου στο Kick boxing, δεν μπορούσα να μάθω την άμυνα που αφορούσε χτυπήματα στο στήθος/κεφάλι. Όταν τα «έτρωγα» στις προπονήσεις από τον «αντίπαλο», ήξερα από πριν ότι θα «φάω» μπουνιά και αυτό είχα σαν αποτέλεσμα εγώ να «σφίγγομαι» για να μην πονέσω και φυσικά δεν άφηνα έτσι ελεύθερο το μυαλό μου για να μάθει την κίνηση και να αντιδρά αυτόματα. Αυτό οφείλονταν στο γεγονός ότι τα χτυπήματα ήταν προκαθορισμένα, δηλαδή ήξερα ότι τώρα θα κάνουμε αυτές τις κινήσεις, οπότε έμπαινα σε μια φάση γνώριμης κατάστασης, όπου απλώς φοβόμουν για να μην πονέσω.
Ο προπονητής εδώ χρησιμοποίησε άλλη μέθοδο για να με βοηθήσει, ή με «χτυπούσε» σε άσχετες στιγμές που δεν το περίμενα ή έμπαινε ο ίδιος σαν «αντίπαλος» και με χτύπαγε χωρίς να γνωρίζω την επόμενη κίνηση του.
Στο PU τώρα, οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τις προκαθορισμένες ρουτίνες (προσεγγίσεως ή ανοίγματος). Αν κάποιος αφήσει για κάποιο καιρό κατά μέρος τα «στάνταρ» και δοκιμάζει να κάνει ότι του κατέβει, δηλαδή να δοκιμάσει διαφορετικές «ατάκες», ακόμη και όσες φαντάζουν χαζές ή να δοκιμάσει να κάνει πράγματα που του φαντάζουν γελοία, ώστε να μην γνωρίζει τι αποτέλεσμα θα έχουν, τότε θα δει αυτόματα μια «εκτόξευση» της αυτοπεποίθησης του από το να χρησιμοποιεί τα ίδια και τα ίδια ανοίγματα, που κατά βάθος γνωρίζει τι αποτέλεσμα έχουν (τα έχει ξανακάνει άλλωστε και τα έχει δει).

Μια ακόμη αιτία είναι η ηττοπάθεια. Δηλαδή κάποιος ενώ μπορεί με ευκολία να προσεγγίζει ψιλοωραίες γυναίκες, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να προσεγγίσει τις πολύ όμορφες γυναίκες. Άλλος πάλι μπορεί να μην δέχεται να δοκιμάσει μια μέθοδο, ας πούμε για παράδειγμα την Direct, αφού μέσα του μπορεί να θεωρεί ότι δεν θα τα καταφέρει και έτσι να δοκιμάζει μόνο την Indirect, άλλος πάλι να δοκιμάζει μια φορά μια ιδέα ή έναν τρόπο προσέγγισης ή μια μέθοδο και να τον/την απορρίπτει στην πρώτη αποτυχία, μην δίνοντας έτσι άλλη ευκαιρία, ενώ πάλι κάποιος άλλος μπορεί να δοκιμάσει κάποια προσέγγιση πρώτη του φορά και να να απορρίψει το όλο επιχείρημα του PU άμεσα.

Κάποιος που θέλει να έχει εμπειρίες από όλα, θα πρέπει και να τα δοκιμάσει όλα. Δικός μου κανόνας επίσης είναι να μην απορρίπτω καμία ιδέα ή πρόταση, αν δεν την δοκιμάσω το λιγότερο τρεις φορές στο πεδίο, ώστε να μπορώ να βγάλω ένα ασφαλές συμπέρασμα για το αν πιάνει (σε εμένα ιδιαίτερα) ή όχι.

Thomas-Edison-Quotes

Κάτι άλλο επίσης που πιστεύω ότι είναι εμπόδιο στην βελτίωση κάποιου είναι να το παίζει ξερόλας και να μην δέχεται καμία παρατήρηση ή συμβουλή από κάποιον άλλο ή να θεωρεί ότι γνωρίζει καλά αυτό που πάει να κάνει, με ότι εντύπωση του προκαλεί αυτό (πχ αν γνωρίζει το Direct, η εντύπωση του είναι θετική ή αρνητική) και να μην δέχεται καμία άλλη γνώμη σχετικά. Επίσης το να πιστεύει ότι γνωρίζει κάτι, κάτι που μπορεί να το έχει μάθει από την αρχή λάθος και να συνεχίζει να το κάνει λάθος, αλλά να μην παραδέχεται ότι το -αρνητικό- αποτέλεσμα οφείλονταν στο γεγονός ότι αυτός το κάνει λάθος, αλλά να θεωρεί λάθος την συμβουλή ας πούμε.

Και ένα ακόμη σχετικό παράδειγμα. Ήμουν στις αρχές στο kickboxing και θυμάμαι με «έπρηζε» ο προπονητής μου να σηκώνω πιο ψηλά το δεξί μου χέρι σαν άμυνα. Μου το είχε πει πάμπολλες φορές, ενώ εγώ του απαντούσα «ΟΚ, ξέρω ότι πρέπει να το έχω έτσι». Ήμουν υπερβολικά σίγουρος ότι το γνώριζα και του είπα ότι δεν χρειάζεται να μου το λέει συνέχεια, το γνώριζα καλά. Ωστόσο σε ένα φιλικό ματσάκι, έφαγα μια κλωτσιά στο σαγόνι, ακριβώς εκεί που έπρεπε να έχω το χέρι μου, για το οποίο με έπρηζε ο προπονητής και που του έλεγα με σιγουριά «ΟΚ, το γνωρίζω, μην με πρήζεις άλλο». Αν άφηνα τον εγωισμό μου κατά μέρος και άκουγα ότι μου έλεγε και φυσικά έδινα σημασία στο να μάθω ακριβώς να βάζω εκεί το χέρι που μου έλεγε κάποιος σαν πιο έμπειρος, ο οποίος και έβλεπε από έξω αυτό που εγώ δεν μπορούσα να δω, τότε θα είχα αποφύγει το λάθος αυτό.

Έτσι για εμένα καλό είναι να ακούμε όποια συμβουλή μας δίνει κάποιος και αφού την αναλύσουμε, τότε να κρίνουμε αν πρέπει να την απορρίψουμε ή όχι.

Τελευταίο που έχω παρατηρήσει σαν λάθος είναι το να προσπαθεί να γίνει κάποιος κάτι που δεν είναι. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να βελτιωθεί, εννοείται ότι πρέπει. Αυτό που λέω είναι να μην πιέζει τον εαυτό του να γίνει κάτι άλλο. Για παράδειγμα, αν κάποιος που είναι ας πούμε 30χρ και όλον αυτόν τον καιρό ήταν καλός άνθρωπος, ευγενικός και γενναιόδωρος θα’ναι μεγάλο λάθος να προσπαθήσει να γίνει «αλήτης», επειδή διάβασε ότι αυτό κάνει τις γυναίκες να «μουσκεύουν». Ήμουν παρών σε περιπτώσεις όπου άτομα που δεν το είχαν (και ασχολούνταν με PU) να προσπαθούν να μιλάνε είτε χυδαία ανάμεσα σε κόσμο, είτε να φέρονται αλά «BadBoy» στυλ, δηλαδή ενώ κανονικά θα απαντούσαν θετικά, απαντούσαν επίτηδες αρνητικά ή αντί η συμπεριφορά τους ήταν τελείως για τον πέο, αφού έκανε «μπαμ» από μακρυά ότι κάτι παίζει στην συμπεριφορά τους.

Δεν επέλεγα εγώ την αλήτικη ζωή, η αλήτικη ζωή επέλεξε εμένα...
Δεν επέλεγα εγώ την αλήτικη ζωή, η αλήτικη ζωή επέλεξε εμένα…

Έτσι μια συμβουλή εδώ. Αντί να πιέζει κανείς τον εαυτό του να γίνει κάτι που δεν μπορεί να γίνει, παράδειγμα από πολύ καλός άνθρωπος σε… ρεμάλι, καλό είναι να βελτιώσει τα χαρακτηριστικά που έχει από την… μάνα του. Θα πρέπει να δεχτεί τον εαυτό του ως έχει και να καταλάβει ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Να αφαιρέσει ότι τον μειώνει βέβαια (πχ απελπισία, γλύψιμο στις γυναίκες, φόβο κλπ), αλλά να κρατήσει τα καλά χαρακτηριστικά του, γιατί αν βελτιωθεί επάνω σε αυτά θα ακούγεται (και θα συμπεριφέρεται) πιο αληθινός, αντί να το παίζει κάτι που κατά βάθος γνωρίζει και ο ίδιος ότι δεν ήταν, αλλά ούτε και πρόκειται να γίνει ποτέ.