Expectation Vs Reality

Θα αναφερθώ σε αυτό το άρθρο σε ένα θέμα που μπορεί να μην καταλαβαίνουν οι περισσότεροι ότι κάνουν λάθος και φυσικά να τους είναι εμπόδιο στην επιτυχία τους.

Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από συναναστροφές μου με άτομα διαφόρου επιπέδου στο «παιχνίδι» και παρατηρώντας τους να προσεγγίζουν και φυσικά μέσα από τις δικές μου συναναστροφές.
Το όλο θέμα έχει να κάνει με την προσέγγιση του καθενός μας ή ακόμη και το «παιχνίδι» σε μια γυναίκα και πως τελικά την «πατάμε» και τις ξενερώνουμε και φτάνουμε στο σημείο να απορούμε τι διάολο είπαμε και την ξενέρωσε. Σημειώστε ότι δεν αναφέρομαι σε τεχνικές, καλά παιδιά vs badboys, shit tests κλπ, αλλά σε κάτι που τελικά είναι τόσο απλό αλλά ίσως και τόσο πολύπλοκο αν δεν το ξέρεις.

Αυτό που έχω καταλάβει με τις γυναίκες, είναι ότι περιμένουν να δουν αυτό που θα τις πλασάρεις στην αρχή της συναναστροφής σου. Για παράδειγμα (ιδίως τώρα με πιο χύμα τεχνικές όπως του φερομονόπαιδου ή του Mode One), αν πας τελείως χύμα και brutal θα λάβεις σαν αντίδραση της τα τόσο έντονα tests, που δεν θα σου τα «έβγαζε» αν πήγαινες πιο «καλούλης». Δηλαδή αν πας σε μια και το όλο στυλ σου «φωνάζει από μακρυά» ότι το σεξ το έχεις άνετα, πρώτον θα πρέπει όλη σου η συναναστροφή να κινείται σε αυτό το επίπεδο και δεύτερον τα αναμενόμενα test που θα λάβεις θα κινούνται και αυτά στο αντίστοιχο επίπεδο, ενώ αν αποτύχεις (και θα εξηγήσω παρακάτω) να κινηθείς σε αυτό το επίπεδο, θα την ξενερώσεις (γιατί άλλα περίμενε από εσένα). Το αντίθετο τώρα, αν πας με κάτι ένα πιο χαλαρό στυλάκι, τότε δεν θα απαιτήσουν να προχωρήσεις τα πράγματα τόσο γρήγορα (δεν θα το περιμένουν άλλωστε), ενώ επίσης τα αναμενόμενα τεστ της θα κυμαίνονται σε πιο χαλαρό επίπεδο και δεν θα χρειάζεται να βγάλει όλα της τα όπλα.

Για να το καταλάβετε καλύτερα, δείτε το παρακάτω video, όπου στην αρχή δεν δέχεται κανένα απολύτως test και απλώς μιλάνε, ενώ στην πορεία (και μετά το «bi$ch, i’m talking to you») πως τον τεστάρει πιο δυνατά. Ξέρω η σκηνή είναι σημείο αναφοράς για άλλα θέματα στο παιχνίδι, αλλά ήταν το καταλληλότερο για το θέμα μου.

Όταν είχα ξεκινήσει και εγώ το παιχνίδι, ασχολήθηκα ιδιαίτερα με την μέθοδο του Mystery, η οποία (για τους μη γνωρίζοντες) σου λέει να πηγαίνεις χωρίς να αποκαλύπτεις τις προθέσεις σου, να «παίξεις» με την γυναίκα/στόχο και μετά όταν δεις ότι σε θέλει να γνωριστείς μαζί της. Στην πορεία και αφού άλλαξα πορεία για το Direct παιχνίδι, έκανα αυτό που κάνουν πολλοί, δηλαδή άλλαξα απλώς το… opener και στην ουσία το υπόλοιπο παιχνίδι παρέμενε το ίδιο, δηλαδή κλασικές ερωτήσεις για να την γνωρίσεις καλύτερα, να συνδεθείς μαζί της κλπ. Μάλιστα ήταν τόσο καλά αποθηκευμένα στο μυαλό μου όλα αυτά, που πολλές φορές και ενώ μπορούσα κάποια να την φιλήσω πολύ άνετα (βελτίωνα επίσης και το όλο στυλ μου παράλληλα, δεν μάθαινα απλώς «Direct») έλεγα «ας περιμένω λίγο ακόμη, πρέπει να συνδεθώ πρώτα μαζί της«, αφού αυτό είχε μείνει στο μυαλό μου από τις αρχικές συμβουλές.

Φυσικά αυτά τα «κατάλοιπα» της Mystery Method υπήρχαν μέσα μου για καιρό, και ενώ σιγά σιγά το όλο μου στυλ άρχισε να ανεβαίνει και να παρατηρώ από τις γυναίκες (στις αρχές της συναναστροφής μου τουλάχιστον) μια ιδιαίτερη χαρά όταν τις μίλαγα, αυτό που παρατηρούσα πολλές φορές ωστόσο ήταν ότι ξενέρωναν άμεσα με την επόμενη «ατάκα» που θα έλεγα. Αυτό με παρεξένεψε πολύ αφού ενώ μεν άκουγα θετικά σχόλια από πολλές γυναίκες που συναναστρεφόμουν μαζί τους και έτσι είχα την εντύπωση ότι πλέων το στυλ/αύρα μου «παίζει» για εμένα και μου ανοιγόταν πιο εύκολα, εντούτοις το έχανα άμεσα στην πορεία. Έτσι άρχισα να ψάχνομαι στο τι να πω μετά το γεια, αλλά δεν έδινα σημασία στο γεγονός ότι τελικά δεν τις ξενέρωνε τόσο το τι ρώταγα, αλλά το ότι δεν κόλλαγε το θέμα «ας γνωριστούμε λάου λάου και βλέπουμε», ενώ τις προσέγγιζα με τελείως διαφορετικό στυλ. Έτσι κατέληξα στο γεγονός ότι πρέπει να κινείτε κάποιος με βάση πάντα το στυλ που πλησιάζει και όχι αν δεν ξέρει πχ τι να πει μετά να πηγαίνει σε «default» καταστάσεις (δες και στο τέλος).

Για να σου δώσω να καταλάβεις περισσότερο το θέμα, θα κάνω μια σύγκριση με τους κοντράκηδες. Αν πας με ένα απλό «μαμά» αυτοκίνητο, τότε θα ψάξουν κάτι αντίστοιχο να σου φέρουν και δεν θα χρειαστεί να βγάλουν τα μεγάλα όπλα τους. Αν πας με κάποιο όμως τούμπανο, τότε εννοείται ότι θα βγάλουν τα δυνατά τους όπλα. Κάπως έτσι έχω παρατηρήσει και ότι αντιδρούν και οι γυναίκες. Πιστεύω κρίνουν και «παίζουν» ανάλογα και οι γυναίκες, κρίνουν δηλαδή έναν άντρα και τον τεστάρουν με βάση το τι βλέπουν σε αυτόν. Εννοείται ότι από τον «καλούλη» δεν έχουν και μεγάλες προσδοκίες, αλλά από τον πιο «αλήτη» περιμένουν άλλα πράγματα. Ο «καλούλης» επιτρέπεται στην πορεία να δείξει πιο άγριο/σέξι στυλ, ο «αλήτης» δεν επιτρέπεται να δείξει σημάδια «καλούλη» στην πορεία. Δεν ήταν αυτήν η προσδοκία της όταν τον είδε και δεν το επιθυμεί. Δηλαδή, για να το πω και αλλιώς, ένα Lada επιτρέπεται στην πορεία να δείξει ότι μπορεί να τρέξει γρήγορα και να σε ενθουσιάσει κιόλας αυτό, αλλά μια Ferrari ΔΕΝ επιτρέπεται να δείξει στην πορεία ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και το Lada και φυσικά θα σε ξενερώσει.

Το όλο κακό δεν είναι βέβαια η τεχνική που χρησιμοποιείται, αλλά η δική σου πορεία. Για παράδειγμα, όταν ξεκινά κάποιος το PU είναι ασφαλώς χαμηλού επιπέδου και μαθαίνει ότι μαθαίνει συνήθως από Mystery Method (ή διαβάζει Σπύρο Κόντη). Με τον καιρό φυσικά βελτιώνεται (αν όντως κάνει δουλειά), αλλά δεν βελτιώνει και τις τεχνικές που χρησιμοποιεί με αποτέλεσμα να τον «τραβάνε πίσω» θεωρίες και τεχνικές που χρησιμοποιούσε παλιότερα, όταν ήταν ακόμη πρωτάρης. Είναι για παράδειγμα σαν να χρησιμοποιείς ακόμη τα μπρατσάκια που έβαζες όταν έκανες μπάνιο μικρός. Όσο και να θέλεις να δείξεις ότι πλέων ξέρεις να κολυμπάς, απλά δεν το δείχνεις με τον τρόπο σου.
Έτσι λοιπόν η παγίδα είναι διπλή. Από την μια αν είσαι άπειρος στο παιχνίδι και απλώς πωρώθηκες με τις τεχνικές που είναι για πιο έμπειρους στο παιχνίδι, τότε ΔΕΝ μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις γιατί απλά το opener σου δεν θα την κάνει να σου ανοίξει τα πόδια, άσε δε που μπορεί να ακούσεις και κάτι παρόμοιο με αυτό που άκουσε φίλος μου: «καλά σοβαρά το έλεγες; Εγώ νόμιζα ότι έκανες πλάκα» (όπου μετά το πρώτο «γεια» της είπε ότι θέλει να πάνε σπίτι του αλλά το όλο στυλ του δεν κόλλαγε με αυτήν την προσέγγιση του). Από την άλλη τώρα, αν είσαι τρομερά έμπειρος με το παιχνίδι και το στυλ σου είναι πιο «σκληρό», είναι μαλακία να αναλώνεσαι σε «φλώρικες» τεχνικές και λύσεις και να κάθεσαι να μιλάς με τις ώρες γιατί έτσι λένε στα βιβλία, προχωράς απλώς τα πράγματα πιο γρήγορα, γιατί απλά το στυλ σου «το σηκώνει» κάτι τέτοιο.

Και για να μιλήσουμε με παραδείγματα, άλλον αέρα ας πούμε βγάζει ο Μηδενιστής και άλλον ο Μαρτάκης. Αν ακούσεις τον Μηδενιστή να πλησιάζει μια γυναίκα με σκοπό να την γνωρίσει και να την ρωτά «τι δώρο να πάρει στην ανιψιά του» εκεί γελάς γιατί ασφαλώς θα περιμένεις από αυτόν να πάει πιο brutal σε κάποια, ενώ αν πλησιάσει ο Μαρτάκης κάποια και της πει «Γεια σου, είσαι πολύ σέξι και θέλω τόσο πολύ να σε γαμή$ω«, εντάξει εκεί γελάς ακόμη περισσότερο, γιατί δεν το βγάζει αυτό το στυλ και γιατί απλά ο καθένας πρέπει να «παίζει» με βάση το επίπεδο του, ώστε να μην δείχνει fake.
Δεν λέω να μην πειραματίζεται κάποιος για να δει τι του ταιριάζει, αλλά να ξέρει ότι με βάση την πρώτη εικόνα θα δοκιμαστεί και έτσι αν επιλέξει να πάει με πιο χύμα/άγριο τρόπο που μπορεί να είδε από κάποιον άλλο, πιθανών και να χάσει την ευκαιρία του, γιατί θα δοκιμαστεί (και θα περιμένουν και οι γυναίκες να κινηθεί) με βάση αυτό το στυλ. Αυτό είναι και το θέμα που μπορεί μια τεχνική σαν το Direct ας πούμε να λάβει άσχημες κριτικές (όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, πολλοί είναι αυτοί που υμνούν την indirect μέθοδο και «κράζουν» την Direct), γιατί μπορεί να την δοκίμασαν άτομα που δεν μπορούν να κοιτάξουν με θάρρος στα μάτια μια γυναίκα. Δεν φταίει η τεχνική εκεί, αλλά ο παίχτης και δεν το καταλαβαίνουν αυτό, πιστεύουν απλώς θα πουν κάτι και θα πιάσει.

Έτσι κλείνοντας, η συμβουλή μου είναι:
Να παίζεις πάντα με βάση το επίπεδο σου, ποτέ να μην παίζεις fake γιατί όπως αναφέρω παραπάνω θα δοκιμαστείς σε αυτό που θα προσπαθήσεις να τις πλασάρεις, άσε που θα κάνει και «μπαμ» από μακρυά ότι δεν το’εχεις. Εγώ μπορώ να καταλάβω κάποιον αν έχει αυτό που λέει ή όχι, οπότε φαντάσου μια γυναίκα έμπειρη στο φλερτ. Να παίζεις πάντα με τεχνικές που «σηκώνεις», ώστε να δοκιμαστείς σε τεστ που «αντέχεις». Μην δοκιμάσει κάποιος μια ας πούμε super πρόστυχη ατάκα (και δεν το’χει αυτό το στυλ) που έγραψε ο Μπάμπης ο Φλου σε κάποιο forum, γιατί μπορεί μεν σε αυτόν να έπιασε λόγω του στυλ του ή να’ναι τελείως άσχετος και απλά την έβαλε εκεί για εντυπωσιασμό (το συνηθέστερο), χωρίς να γνωρίζει τις μετέπειτα συνέπειες. Και αν ας πούμε την δοκιμάσει αυτήν την ατάκα αυτός ο κάποιος και δεν έχει το αναμενόμενο αποτέλεσμα και θελήσει να ρωτήσει γιατί συνέβει αυτό, θα δεχτεί τις κλασικές μαλακίες του τύπου «δεν ήσουν ακριβώς 90 μοίρες όταν το έλεγες«, «το πόδι σου το αριστερό ήταν πιο μπροστά ενώ έπρεπε να’ναι το δεξί» και άλλα τέτοια, αλλά δεν θα του πουν την πραγματικότητα, ότι το στυλ του απλά δεν δικαιολογεί τέτοιου επιπέδου ατάκες/προσεγγίσεις.
Έτσι λοιπόν:
-Αν πας indirect, κράτησε το επίπεδο της όλης συναναστροφής χαλαρό. Δεν μπορείς να πας… Lada και να μας βγεις Ferrari στην πορεία γιατί θα ξενερώσουν, αφού θα θεωρήσουν ότι η αρχική ατάκα ήταν ένα ψέμα για να τις προσεγγίσεις.
-Αν πας τώρα ψιλο-Direct (το «ψιλό» γιατί πολλοί χρησιμοποιούν απλώς άλλο opener και νομίζουν ότι κάνουν και σοβαρό παιχνίδι), θα πρέπει να κάνεις κάποια ελαφριά κουβεντούλα για το ζέσταμα και να της δείξεις ότι είσαι σέξι (αλλά και άνετος με το σεξ), είτε λεκτικά, είτε με το σώμα σου.
-Αν πας τώρα τελείως χύμα, ας πούμε είσαι fan του hardcore παιχνιδιού, θα πρέπει αυτό το στυλ να χρησιμοποιήσεις και μέχρι τέλους, δηλαδή μέχρι ή να την φιλήσεις ή να σε διώξει.