Για πότε αλλάζουν άποψη οι άτιμες…

Παρακάτω θα μοιραστώ μαζί σας μια συναναστροφή μου με μια τύπισσα, πως άλλαξε γνώμη κάμποσες φορές και τι έγινε μετά.

Το άρθρο ίσως να θεωρηθεί ψιλοπρόστυχο από κάποιους που είναι ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα. Αν είσαι έτσι, μην συνεχίζεις να διαβάζεις.

Ήμουν σε ένα μπαράκι με κάτι φίλους και κάποια στιγμή «πετάγομαι» σε μια διπλανή παρέα να πω ένα «γεια».
Εκεί ήταν και μια τύπισσα μαζί τους και αφού την σκανάρω σκέφτομαι «πάρταλος, δεν αξίζει» και μετά από λίγο χαιρετάω την παρέα.
Η τύπισσα «έκραζε» από μακριά «τσόλι» με λίγα λόγια (ή αλλιώς «χίλιοι καλοί χωράνε» όπως τις ονομάζω συνήθως) και σκέφτηκα ότι από κάπου θα την «ψώνισαν» και θα ετοιμάζονται για κάτι αργότερα τα παλικάρια.

Κάποια στιγμή συναντιόμαστε προς την τουαλέτα και μιλάμε για λίγο. Μου αναφέρει ότι είναι «φίλοι» με τα παιδιά, πετώντας μου έτσι την πάσα για να συνεχίσω (όπως θεώρησα). Εκεί σκέφτηκα ότι δεν με ενδιαφέρει η τύπισσα ούτε για ένα «σαμπούκι®», οπότε λέω ας κάνω μια δοκιμή, ας το παίξω «beta» και ερωτιάρης (σαν τον Ζαγοραίο ένα πράγμα) να δω τι θα πει.
Έτσι της λέω «πρέπει να σου πω ότι από την πρώτη στιγμή που σε είδα, έπαθα πλάκα και θέλω να βγούμε για έναν καφέ να γνωριστούμε«. Σε κλάσματα, το χαμόγελο της έσβησε από τα χείλη της και μου λέει, πρόσεξε τώρα αναγνώστη:
«Περίμενα κάτι άλλο από εσένα και όχι αυτό ακριβώς. Δεν είμαι για τέτοια, μπλα, μπλα και δεν μπορώ να βγω μαζί σου«.

Προτού συνεχίσω, προτείνω να διαβάσεις μια θεωρία μου, μερικά άρθρα πιο πίσω, όπου εξηγούσα για την ξενέρα που τρώνε οι γκόμενες, όταν αλλιώς εμφανιστείς στην αρχή και αλλιώς βγεις στην πορεία, ένα φαινόμενο συχνό στους «Direct-άδες», όπου πάνε πχ με ωραία προσέγγιση, η οποία θέτει τις βάσεις για «δυνατή» συνέχεια, αλλά συνεχίζουν με «τι κάνεις, που δουλεύεις, που πήγες σχολείο, η νύχτα έχει φεγγάρι, το πολυτεχνείο ζει» και άλλα τέτοια που πολλές ξενερώνουν. Έχω αναφέρει παλιότερα και δικές μου τέτοιες προσεγγίσεις που έσβηνε το αρχικό χαμόγελο από τα χείλη τους πιο γρήγορα και από τον… άνεμο.

Τέλος πάντων, συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο. Της λέω «μα αφού ξετρελάθηκα μαζί σου και θέλω να σε γνωρίσω, κακό είναι;».
Μου απαντά «κοίταξε, είσαι καλό παιδί και καλό είναι να γνωρίσεις ένα καλό κορίτσι, εγώ δεν είμαι για εσένα«.

Οκ, σκέφτομαι, ώρα να κόψω τα beta-λίκια και να μπει ο Καρχάριος στην μέση. Έτσι της λέω «πάμε πιο ‘κει να μιλήσουμε«.
Έρχεται ψιλοδιστακτική και καθόμαστε κάπου παραπέρα, λίγο πιο σκοτεινά από το υπόλοιπο μαγαζί και πιο ήσυχα.
Τις λέω τότε «κοίτα, ας κόψουμε τις μαλακίες. Η αλήθεια είναι ότι με κα3λώνεις και θέλω να σε γαμή$ω«.
Μου απαντά «ναι, καλά» στο ίδιο επίπεδο «ξενέρας». Εδώ μπορείς να καταλάβεις ότι το να πεις κάτι πρόστυχο από μόνο του δεν πιάνει και πολύ, ιδιαίτερα αν δεν έχεις χτίσει κάτι από πίσω (σκέψου ότι εγώ έχτισα κάτι, το γκρέμισα στην συνέχεια επίτηδες με σκοπό να την δοκιμάσω και στην ουσία προσπαθώ πλέων να σπάσω την ξενέρα της και να το ξανά-φτιάξω). Γι’αυτό θα διαβάσεις πολλές φορές να αναφέρω ότι τεχνικές του στυλ «Mode One» δεν πιάνουν έτσι στο «χύμα», αν δεν παιχτεί κάτι παραπάνω.

Συνεχίζω απτόητος και της λέω «όπως σου είπα με κα3λώνεις και καλά θα κάνεις να με φιλήσεις, για να με cool-άρεις«. Με κοιτά με ένα ύφος σαν να ψάχνει να δει αν το εννοώ αυτό που λέω (κάτι σαν θαυμασμό/έκπληξη ένα πράγμα). Της πιάνω τότε το χέρι την και το βάζω επάνω στην «πραμάτεια». Τότε ανοίγει τα μάτια της και το προ-ξενέρας χαμόγελο της έχει επιστρέψει. Πιστεύω ότι σε αυτό το σημείο έχει ξεχάσει όλη την προηγούμενη συναναστροφή. Αυτός που έβγαλε το «change her mood, not her mind» πρέπει να ήταν σοφός. Δηλαδή αν προσπαθούσα να την πείσω ότι δεν είμαι αυτό που θεώρησε, θα έφευγε ξενερωμένη και ίσως να έλεγε και τους τυπάδες της παρέας της τι παίχτηκε.

Ωστόσο δεν τελείωσε ούτε αυτήν. Προσπαθεί να με δοκιμάσει και μου λέει «θα σου ανοίξω τα κουμπιά» και της απαντώ «αν τα ανοίξεις, να ξέρεις ότι θα πρέπει να τον πάρεις στο στόμα σου μετά και εδώ μέσα είναι κομματάκι δύσκολο«. Εκεί έπαθε την πλάκα της (όπως κατάλαβα) και κατάλαβε πλέων ότι δεν χρειάζεται να συνεχίσει με «παιχνίδια». Μου λέει μετά «θέλω να πάμε για αυτόν τον καφέ που λέγαμε αύριο το απόγευμα» και της λέω «ΟΚ». Της δίνω τον αριθμό μου, μου κάνει αναπάντητη και αφού τον αποθηκεύει, αποθηκεύει και τον δικό της στο κινητό μου, βάζοντας στην ουσία το όνομα της στον αριθμό που εμφανίστηκε από την αναπάντητη.
Φεύγοντας από το μαγαζί (αφού επιστρέψαμε στις «βάσεις» μας), μου έρχεται ένα μήνυμα δικό της με τα «καληνύχτα και χάρηκα» κλπ κλασικά.
Της απαντώ και εγώ, μου ξαναστέλνει και γενικά ανταλλάξαμε μερικά μηνύματα. Αλλά την συγκεκριμένη δεν την κάλεσα ποτέ και φρόντισα να το κόψω το θέμα.

Αυτά εν ολίγοις. Πιστεύω αυτό το παράδειγμα θα βοηθήσει πολλούς που ψάχνονται με πιο πρόστυχο/direct παιχνίδι. Σημείωσε εδώ ότι δεν σου συνιστώ να συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο αν δεν το «έχεις», ούτε επίσης να μιλάς/φέρεσαι έτσι σε όλες. Αν δεις ότι τα σηκώνει ο… ρώλος της, μπορείς αν φέρεσαι έτσι, ειδάλλως συνέχισε σε παρόμοιο μοτίβο αλλά πιο χαλαρά.