Η πρώτη προσέγγιση

Το παρακάτω άρθρο είναι από τον beta tester.
Ο beta tester είναι φίλος και συμπαίχτης, όπου μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις μας περί αυτοβελτίωσης και παιχνιδιού, ειδικά στα πρώτα μας βήματα στο παιχνίδι, κατέληγα σε πολλά συμπεράσματα σχετικά με την γυναικεία ψυχολογία -και όχι μόνο.


Θέλουμε γυναίκες, πολλές γυναίκες. Ο κάθε ένας από εμάς θέλει το λιγότερο 54. Θέλουμε να μας προσφέρουν αγάπη, φροντίδα, τρυφερότητα, ασφάλεια και σεξ. Τρελαινόμαστε να τις κυνηγάμε, να τις βλέπουμε, ωραία ντυμένες, να ανεβαίνει η αδρεναλίνη μας και να μη ξέρουμε τι να κάνουμε.

Πριν ένα χρόνο πήγαινα στη ψυχολόγο μου και στη διαδρομή είδα μία ωραία κοπέλα. Τα έχασα, ήθελα να πάω να της μιλήσω, έκανα ένα βήμα μπροστά και ένα πίσω. Τελικά δεν πήγα. Έφτασα στη ψυχολόγο μου και της περιέγραψα το δράμα μου. Τη είπα πως δεν τα κατάφερα να μιλήσω στην κοπέλα και έχασα μία μεγάλη ευκαιρία να γνωρίσω κάποια που μου άρεσε.
Γιατί μου συμβαίνει αυτό; Τι φταίει; Γιατί δεν μπόρεσα να τις μιλήσω; Τι θα κάνω τώρα; Κάνε με καλά.
Σε φαντάζομαι, θα πήγαινες απότομα πάνω τις και θα τις έλεγες «Γεια σου είμαι ο Τάκης. Σε θέλω
Ναι. Κάπως έτσι. Αλλά πες μου τι να κάνω. Βοήθησε με.
Τάκη, κάνεις σαν παιδί που είδε ένα γλυκό, του άρεσε και πάει να το πάρει. Μη κάνεις σαv παιδί. Οι γυναίκες θέλουν άντρα.

Είχε δίκιο, έτσι έκανα, σα να είχα μπροστά μου το πιο λαχταριστό γλυκό και να μην μπορούσα να το πάρω. Δεν ήταν γυναίκα, δεν ήταν καν άνθρωπος δεν θα μπορούσα να κάνω ένα αξιοπρεπή διάλογο μαζί της και θα ήμουν παράξενος. Από τότε είμαι πιο συγκρατημένος και σοβαρός όταν θέλω να προσεγγίσω μια γυναίκα, προσπαθώ να μη τυφλώνομαι από την επιθυμία μου αλλά να αλλά να έχω ένα απλό και ανθρώπινο τρόπο προσέγγισης.

beta tester