Τα μπακούριανς

Τελευταία παρατηρώ σε μπαράκια να υπάρχουν μπόλικες αντροπαρέες, οι οποίες δείχνουν κάπως «περίεργα».

Μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι όλες οι αντροπαρέες δείχνουν περίεργα, καμία σχέση. Άλλωστε και οι PUAs όταν θέλουν να κάνουν παιχνίδι μαζί με άλλους, αντροπαρέες βγαίνουν και πιστεύω ότι οι περισσότεροι είναι/δείχνουν στιλάτοι. Υπάρχουν ωστόσο μερικές παρέες, που είναι ένας και ένας ρε παιδί μου. Βγάζουν κάτι περίεργο, ακόμη και σε εμάς τους άντρες. Ίσως ο όρος «μπακούρι» να κολλάει εδώ (παρότι «βαρύς» όρος για έναν άντρα), μιας και μπακούρι μπορείς να πεις και αυτόν που δεν έχει στυλ και κομψότητα.

Είναι μερικές παρέες που βγάζουν μια αρνητικότητα από μακρυά. Είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται, είναι ο τρόπος που κοιτάζουν τους δίπλα και ιδιαίτερα τις γυναικοπαρέες, είναι το ντύσιμο τους που θυμίζει άλλες εποχές και έχουν κολλήσει εκεί, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι η ξενέρα που βγάζουν.

Είναι μερικοί που μόνο που τους κοιτάς, σου βγάζουν αυτόν τον καημό:

Αυτό που πιστεύω είναι ότι όσο περισσότερο καιρό μένει ένας άντρας μόνος του, τόσο αυτήν η «απελπισία» του αρχίζει να τον καταβάλλει, πράγμα που αρχίζει να του φαίνεται στο πρόσωπο και στις πράξεις τους. Βλέπεις οι πεποιθήσεις μας είναι σαν τις ρίζες, όσο περισσότερο τις «ποτίζει» με τον τρόπο του κάποιος, τόσο περισσότερο ριζώνουν μέσα του και δεν βγαίνουν εύκολα.

Αυτοί οι άντρες πιστεύω έχουν «παραδοθεί» στην μοίρα τους και έχουν συνηθίσει αυτόν τον τρόπο ζωής. Έχουν μεν την δουλειά τους, την παρέα τους, αλλά τους λείπει κάτι και αυτό το κάτι -γι’αυτούς- είναι το αιδοίο και όχι η ίδια η γυναίκα (πολλές φορές!), αφού η λογική τους είναι «τρύπα να’ναι και ότι να’ναι» και όχι μια που να ταιριάζουν σαν άτομα.

Έχουν σταματήσει κάθε άλλη δραστηριότητα (αν ποτέ είχαν) και απλά περιμένουν μια γυναίκα για να αρχίσουν κάτι, θεωρώντας -ή και πράττοντας με την λογική- ότι η γυναίκα είναι το «εισιτήριο» για να ξεκινήσουν και αυτοί μια normal ζωή. Έτσι παραμένουν κλεισμένοι στο περιμένοντας πρώτα να βρουν γυναίκα και μετά να κάνουν ότι οι άλλοι άντρες, με αποτέλεσμα να μην κάνουν τίποτα ποτέ.

2009_PG_Bekar_Kursat

Έτσι αρχίζει και ο μισογυνισμός. Με τον καιρό πλέων «όλες οι γυναίκες είναι ίδιες«, «όλες είναι πουτ@νες«, «θέλουν ωραίους και με λεφτά«, «αν είχα και εγώ λεφτά να δεις πως θα με κοιτούσαν» και άλλες παρόμοιες απόψεις είναι η καθημερινή τους «προσευχή». Θυμάμαι μια φορά που μου έλεγε ένας κάτι παρόμοιο και του απαντώ «αφού είναι όλες πουτ@νες, εσένα γιατί δεν σου κάθονται;» για να λάβω την άμεση απάντηση «επειδή δεν έχω λεφτά«. Πιστεύω ότι και οι ίδιοι, αν έβγαζαν έναν κλώνο τους σε γυναίκα, δεν θα έβγαιναν με τον εαυτό τους.

Ήμουν ανάμεσα στον «Κωνσταντίνο» (Χ.Ρώμα) και στον «Αρχιμήδη» (Σ.Μουστάκα), για να βάλω κάτι αντιπροσωπευτικό στο άρθρο και τελικά με κέρδισε ο Μουστάκας 🙂

Οπότε θα πρότεινα σε όσους είναι σε τέτοια φάση απελπισίας, να μην έχουν τέτοια ηττοπάθεια. Το να μην έχεις σχέση δεν είναι δα και τόσο κακό, δείτε και το θετικό της μέρος που είναι η ελευθερία. Μπορούν να αρχίσουν την κοινωνικοποίηση, να βρουν κάποια χόμπι, όπως χορό, κάποιο άθλημα και γενικά κάτι άλλο συλλογικό που να τους αρέσει. Όσο παραμένουν μέσα, τόσο στο μυαλό τους θα τριγυρνά αυτήν η σκέψη και θα ενισχύεται.