Θα γυρίσει ο τροχός, θα προσεγγίζεται και ο κυνηγός

Ξεκινώντας να μάθεις το παιχνίδι, αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να μάθεις να προσεγγίζεις σωστά και να πεις το καλύτερο «άνοιγμα», ενώ αν τύχεις σε καμία παρέα που έχει και γυναίκες, ψάχνεσαι να βρεις τρόπο να διεισδύσεις, άλλοτε υποχθόνια και άλλωστε στα ίσια. Τι γίνεται όμως αν σε προσεγγίζουν πρώτες αυτές;

Παλιότερα είχα πάει σε μια η οποία ήταν μεγάλο αλάνι. Τέλος πάντως -τότε- προσπάθησα να την κερδίσω με τα γνωστά τρικ που διδάσκονται, όπως το push-pull για παράδειγμα. Η τύπισσα δεν ήταν κανένα «παιδάκι» (Πειραιώτισσα βλέπεις) και μάλιστα κάποια στιγμή μου είπε «αυτά φίλε δεν πιάνουν σε εμένα«. ΟΚ, σκέφτηκα, έτυχε στην γκόμενα.

Κάποια άλλη στιγμή πάλι, ήταν μια που πάλι «έπαιζα» (μεγάλη μούρη btw) και είχα προσέξει ότι ούτε και αυτήν την «άγγιζε» το στυλ μου. Τις περισσότερες φορές βλέπω τα γνωστά σημάδια τους και ξέρω ότι θέλουν παιχνίδι, σε αυτές τις δύο συγκεκριμένα δεν είχα δει το παραμικρό, λες και μιλούσα σε αγάλματα.

Μου φάνηκε περίεργο λοιπόν και είχα αρχίσει να ψάχνω τρόπους ώστε να δω τι πιάνει σε αυτές τις γυναίκες. Επίσης ήθελα να βρω το κλειδί ώστε γυναίκες που γνωρίζω από τον κύκλο μου να ανοίγονται οι ίδιες πρώτα. Το βλέπω μεν από καιρό αυτό, δηλαδή να μου ζητάνε οι ίδιες να βγούμε, αλλά το έκαναν μόνο όσες είχαν «κότσια» και ήθελα να βελτιώσω κάποια πράγματα. Και γιατί ήθελα να το βελτιώσω;

Γιατί παράλληλα με αυτό, τέσταρα πολλές φορές και δοκίμαζα διαφορετικούς τρόπους «παιξίματος» με τα μάτια στα διάφορα νυχτομάγαζα και το αποτέλεσμα με τον καιρό με αντάμειψε. Έτσι μου βγήκε άλλωστε και η συγκεκριμένη θεωρία μου, όπου πλέων μπορείς να κάνεις την γυναίκα να σε «καλέσει» (με τον τρόπο της), ενώ κάποιες φορές με «άνοιγαν» οι ίδιες (με τον τρόπο τους, πχ με ρωτούσαν κάτι ή ζητούσαν κάτι). Έτσι σκέφτηκα ότι αυτό το στυλ θα πρέπει να προσαρμοστεί και στον κοινωνικό κύκλο ή στις γυναίκες έστω που τυχαίνει να γνωρίζεις σε κάποια σχολή/παρέα/δουλειά κλπ.

Θα πρέπει να πιάνεις τα σήματα τους, αλλιώς κάηκες 🙂

Κατά καιρούς, όταν έβρισκα κανέναν γνωστό όπου στην παρέα είχε κάποια κοπέλα και όσο του μιλούσα, άκουγα την κοπέλα να ρωτάει τους γύρω (όταν υπήρχαν και άλλοι, αλλιώς τον ίδιο αργότερα και μου το έλεγε) για έμενα. «Ποιος είναι αυτός«, «που τον ξέρεις«, «που συχνάζει/βγαίνει» κλπ ερωτήσεις ήταν μερικές που τύχαινε να ακούω συχνά. Ωστόσο δεν έδινα και τόσο σημασία, αν και κατά βάθος ήξερα τον λόγο που τις κινούσα την περιέργεια τους.

Περνάει ο καιρός λοιπόν και πριν λίγο καιρό τυχαία βρίσκω μια γνωστή μου, η οποία στην παρέα της είχε και την 2η τύπισσα από τα παραπάνω παραδείγματα, η οποία όπως είπα ήταν ασυγκίνητη στο παιχνίδι μου (το οποίο συμβάν παίχτηκε κάπου τρία χρόνια πριν) και καθόταν κάπου παραδίπλα. Ενώ μιλούσα με την γνωστή μου, «σκάει μύτη» η «Miss άγαλμα» και μου συστήνεται. Αφού την χαιρετάω, συνεχίζω να μιλάω με την γνωστή μου και παρατήρησα ότι η τύπισσα προσπαθούσε να με τραβήξει την προσοχή, προσοχή που κάποια στιγμή μόνο το (τεράστιο, να πω την αλήθεια) στήθος της δεν έβγαλε έξω, τόσο πολύ τόνιζε τα «όπλα» της. Το ωραίο ήταν ότι θέλησε να βρεθούμε και κάποια στιγμή, ώστε να ξαναπούμε αυτό που έτυχε και μίλαγα αρχικά με την γνωστή μου και έπειτα συμμετείχε και η ίδια.

Μου φάνηκε περίεργο το γεγονός αυτό, μιας και την τύπισσα την είχα «καμένο χαρτί». Ωστόσο στην πορεία το πράγμα άρχισε να μου αρέσει ακόμη περισσότερο, μιας και ήταν ένα στοίχημα που είχα βάλει και έβλεπα ότι είχα αρχίσει να το κερδίζω, πχ άλλες να έρχονται από διπλανές παρέες (όπου υπήρχαν κοινοί γνωστοί) και να με κάνουν «γεια μας» με το ποτό τους και να πιάνουν οι ίδιες συζήτηση, είδα γυναίκες να με πιάνουν κουβέντα μόνες τους, να παίρνουν φίλο μου και να έρχονται μαζί του για να με συστήσει σε αυτές, να προσπαθούν να με εντυπωσιάσουν όταν γέλαγα με κάτι που έκαναν, να με ζητάνε το κινητό και γενικά να με ανοίγουν πλέων αυτές. Τελευταία μάλιστα, όπου είχα πάει σαν παρέα σε έναν φίλο σε μια σχολή χορού, γιατί ήταν η πρώτη του φορά και δεν ήθελε να πάει μόνος του και με ήθελε να είμαι μαζί του την πρώτη του φορά έστω, με πήρε τηλέφωνο η υπεύθυνη και με ρώτησε αν θα πάω τελικά γιατί την ρωτούσαν μερικές από εκεί για εμένα 🙂

Και μην φανταστείς ότι έχω την τρομερή εμφάνιση, είμαι ο ίδιος που ήμουν και όταν πχ έμεινε ασυγκίνητη η άλλη, άλλωστε αποκαλώ τον εαυτό μου και «M.U.PU.S«, δηλαδή «Most Ugly PickUp Scener» (προφέρεται «Μάπας» 🙂 ).
Οπότε αυτό σημαίνει ότι με τον καιρό και εφόσον το «παιχνίδι» σου ανεβαίνει, ανεβαίνει παράλληλα και το στυλάκι που βγάζεις. Τώρα εννοείται ότι αν τύχω σε κάποια παρέα και βρίσκεται και αυτός το τυπάς, ότι σίγουρα δεν θα υπάρχει η ίδια δυναμική, αλλά σε γενικές γραμμές ένα «δυνατό» στυλ ισοδύναμή με μια καλή εμφάνιση.

Και ένα ακόμη παράδειγμα, ένας γνωστός μου έτυχε βρισκόταν σε μια συγκέντρωση, όπου μίλαγαν διάφοροι. Κάποια στιγμή πήρε ένας το μικρόφωνο να μιλήσει και εκεί που όλοι βαριόνταν (όπως και ο ίδιος), άρχισαν να κρέμονται από τα χείλη του και δεν κατάλαβαν πότε τελείωσε να μιλά και μάλιστα, όπως μου είπε, πολλοί συμφώνησαν με τα λεγόμενα του, άσχετα αν δεν ήταν και τα πιο σωστά. Φαντάσου και αυτό το έπαθαν οι άντρες.

Αυτά. Η συμβουλή μου είναι: «Να είσαι δυνατός όπως ο Πούτιν» 🙂