Κους-κους & σχόλια

Είχα γράψει παλιότερα ένα παράπονο των γυναικών για το ότι οι άντρες (άκουσον άκουσον) γίναμε φλώροι. Βρε, λες;

Σημ.: Αυτό το άρθρο είναι κυρίως τροφή για σκέψη, κουβέντα να γίνεται κλπ.

Γενικά τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με διάφορα πράγματα (γι’αυτό ίσως να παρατηρείτε μια αργή ανανέωση άρθρων) και έχω έρθει σε επαφή με κάμποσο κόσμο. Αυτό που παρατήρησα λοιπόν (το παρατηρώ καιρό, το έχω αναφέρει και παλιότερα) ότι γενικά ο κόσμος είναι πολύ ντροπαλός και «μαζεμένος».

Είχα πει και παλιότερα ότι στο τέλος οι γυναίκες θα αναλάβουν τον ρόλο του άντρα σε μια σχέση (ίσως να φυτρώσουν και @@) και οι άντρες το αντίθετο. Αλλά το θέμα όπως το βλέπω είναι ότι οι περισσότεροι άντρες είναι έτσι. Άλλος ντρέπεται, άλλος δεν έχει θάρρος, άλλος κομπλάρει με το παραμικρό κλπ.

Σε ένα γυμναστήριο που ήμουν είχα παρατηρήσει μερικούς γυμναστές (προσωπικούς ή μη) να μην μπορούν να κοιτάξουν τις γυναίκες έντονα στα μάτια και να ψάχνουν συνεχώς αιτία να κοιτάξουν αλλού (στα όργανα πχ και αλλού). Φαντάσου 2 μέτρα μαντράχαλος, με σώμα τούμπανο (και με λίγη «βοήθεια» σε αυτό, ΟΚ), να μην μπορούν να κοιτάξουν στα ίσια μια γυναίκα.

Άλλο πάλι είναι όταν κάνεις κάτι που δεν θα το έκανε κάποιος εύκολα, μπροστά σε άλλους, τότε όσοι είναι δίπλα σου προσπαθούν να απομακρυνθούν, ώστε να μην τους πάρουν τα… ντουμάνια της ντροπής. Γενικά, αυτό που παρατηρώ είναι ότι πάνω από το 80% των αντρών είναι «μαζεμένοι», χέστες, κότες κλπ. Δεν είναι κακό, καμία σχέση. Κακό είναι να μην το βλέπουν και να μην κάνουν τίποτα γι’αυτό.

Τέλος πάντων, κλείνοντας θα αναφέρω ένα Micro FR®, όπου έτυχε πρόσφατα που βρέθηκα κάπου έξω και όπως συνηθίζεται στον χώρο μας (τσσ), έπρεπε να «παίξω«. Αφού φτάσαμε, πηγαίνουμε σε ένα μπαράκι και όπως πηγαίνουμε για να καθίσουμε μπροστά στο μπαρ, δίπλα μας ήταν δύο κορασίδες και χόρευαν. Κάνω ένα νεύμα στην μια και κάθομαι. Μέσα σε λίγα λεπτά (φαντάσου μέχρι να γυρίσω να παραγγείλω στο μπαρ), είχαν έρθει κοντά μας και -καλά- χόρευαν. Τότε τις πιάνει κουβέντα ο ένας της παρέας και ξεκίνησε η συζήτηση. Κάποια στιγμή μιλήσαμε και μαζί και αφού μιλήσαμε για λίγο, τα κλασικά πως σε λένε, πόσο είσαι, πότε τον παίρνεις πότε τον τρως (τον μισθό πάντα, μην παρεξηγηθώ) κλπ, την αφήνω στον φίλο να τα πουν και πάω για ποτό (ούτε αλκοολικός να ήσουν, θα μου πεις). Η τύπισσα άρχισε πάλι να χορεύει και μου έκανε νόημα να πάω να χορέψω μαζί της, αλλά αρνήθηκα (ήμουν ψόφιος, σιγά μην κάθομαι να χορεύω τώρα, σκέφτηκα). Γενικά «παίζαμε» με νοήματα, ματιές κλπ («τι κρίμα να μην είμαι εκεί να σε φωτογραφίσω βρε κιαρατά«, που θα έλεγε και ο Ζήκος), ως ότου ξανά ήρθε στην παρέα μας .

Τότε της λέμε να πάμε στο ξενοδοχείο μας να συνεχίσουμε εκεί τα ποτάκια μας και η τύπισσα δέχτηκε. Μάλιστα μας είπε να πάει να πει και την φίλη της. Αφού συμφώνησαν και ήρθε να μας το πει, της λέει τότε ο φίλος «με λεφτά θα έρθετε;». Η τύπισσα ξενέρωσε και είπε «μα φυσικά και όχι, δεν είμαστε πουτάνες» και έφυγε. Έτσι, το χάσαμε το κορμί πατριώτη.

Δεν το παρεξήγησα, δεν μπορεί ο καθένας να περιμένει ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν δεν ασχολείται με το παιχνίδι. Αυτό είναι ένα παράδειγμα (γι’αυτό και το αναφέρω, μιας και δεν γράφω FR, εκτός αν είναι με κάμερα, κάτι που προτίθεμαι να κάνω στο μέλλον) που έχω αναφέρει και παλιότερα ότι οι γυναίκες αν ενδιαφέρονται, θα κάνουν το βήμα τους. Μικρό βέβαια, αλλά θα το κάνουν.