Γυναίκα μόνη ψάχνει

Παλιότερα και όταν βγαίναμε αντροπαρέα έξω, όταν συναντούσαμε γυναικοπαρέες και μάλιστα πολλές μαζί, αναρωτιόμασταν αν εκείνη την ημέρα είχε κάποιον σημαντικό αγώνα ποδοσφαίρου (ή μπάσκετ) και δεν ήταν οι άντρες μαζί τους.

Μας φαίνονταν παράξενο εν ολίγοις. Ωστόσο όχι σήμερα, δεν είναι. Για την ακρίβεια, είναι πλέων παράξενο να υπάρχουν πολλά ζευγαράκια στα μαγαζιά, παρά αντροπαρέες και γυναικοπαρέες. Σίγουρα, υπάρχουν και οι «mixed» παρέες, αλλά και εκεί σπάνια πλέων βλέπεις να «παίζουν μπάλα» κάποιοι μεταξύ τους, αν προσεγγίσεις κάποια παρέα θα δεις ότι δεν είναι σπάνιο να είναι γνωστοί από κάποια σχολή. Σε μια mixed παρέα που είχα προσεγγίσει μια φορά, ο ένας ήταν gay (ίσως και ο άλλος να ήταν, άγνωστο) και σκέφτηκα «άντε καλά, μετά σας βλέπει ο άλλος από μακριά και το σκέφτεται να προσεγγίσει«.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Περνάνε και μόνες τους καλά οι γυναίκες; Τα καταφέρνουν μια χαρά και είναι περιττοί οι άντρες, που έλεγε και το σουξέ της Βανδή; Χάθηκαν οι άντρες ή οι γυναίκες έχουν γίνει κομπλεξικές (γιατί άσχημες δεν παίζει, είναι πάρα πολλές οι μουν… οι όμορφες ήθελα να πω).

Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω για το παράπονο πολλών αντρών. Και ναι είναι παράπονο γιατί αν για παράδειγμα μιλήσεις με έναν που είναι από το Α μέρος και εσύ στο Β, θα σου πει ότι στο Β οι γυναίκες είναι λιγότερο κομπλεξικές από το μέρος του, ενώ αν εσύ μιλήσεις σε κάποιον από το Γ, θα του πεις ότι οι γυναίκες εκεί είναι λιγότερο κομπλεξικές από το μέρος σου κ.ο.κ.

Μια φορά είχα γνωρίσει κάποια, που μου είχε πει ότι δεν γουστάρει το «πέσιμο» στον δρόμο (περισσότερα γι’αυτό θα γράψω στο επόμενο άρθρο) και τα σφυρίγματα, αλλά δεν την πειράζει αν είναι σε μπαρ. Με λίγα λόγια λοιπόν την θέλουν την γνωριμία σε ένα μπαρ, αλλά γιατί παραμένουν μόνες τους;

Ένα παράπονο των γυναικών που προσέγγιζα στα μαγαζιά, ήταν ότι χαθήκανε οι άντρες και πλέων δεν τις προσεγγίζουν (και ότι τις προσεγγίζουν μόνο τα «μπάζα», διάβασε και εδώ).

Για εμένα το πρόβλημα δεν είναι οι άντρες και ότι έγιναν όλοι κότες. Σίγουρα πολλοί φοβούνται, δεν είναι εύκολο για τον καθένα να προσεγγίσει μια άγνωστη, πόσο μάλιστα όταν είναι σε μεγάλη παρέα και έχει και άντρες η παρέα αυτή. Αν ο άντρας πιει κάτι παραπάνω (σημείωση, δεν προωθώ την μέθοδο του Γιάννη του Περπατητή) ή τον πιέσει η παρέα του, θα προσεγγίσει. Άλλωστε τόσα χρόνια το κάνανε οι άντρες αυτό και γνωρίζονταν, δεν είναι κάτι νέο.

Το πρόβλημα είναι οι Ελληνίδες. Έχουν γίνει υπερβολικά κομπλεξικές. Αν ταξιδέψεις στο εξωτερικό ή γνωρίσεις κάποια ξένη που ζει στην Ελλάδα, θα καταλάβεις ότι το θεωρούν τιμή τους όταν ένας άντρας τις προσεγγίσει και τις ζητήσει να βγουν έξω (όχι όλες, αλλά σίγουρα μεγάλος αριθμός). Και ΌΧΙ, για να προλάβω μερικούς, δεν είναι δικαιολογία το «μα δεν έχεις καλό παιχνίδι, γι’αυτό φέρονται έτσι, θέλουν το Alpha MALE«. Το μυαλό τους είναι κολλημένο και όχι ότι δεν είναι αρκετά «ALPHA» ο… προσεγγίζον.

Σίγουρα οι γυναίκες έχουν πολλά θέματα. Αρχικά είναι αδύναμες, με αποτέλεσμα να μην είναι άνετες στον κάθε ξένο που τις προσεγγίζει. Επίσης έχουν και την στάμπα της «πουτάνας» που τις περιμένει στην γωνία από την παρέα τους, όταν δώσουν το πράσινο φως σε κάποιον άγνωστο.

Από την άλλη φταίνε και στα social media. Κάποια που έχει πάει σε κάποιο event, θα λάβει 500 friend requests το επόμενο πρωί από άτομα που κοιτάνε τις photos μετά το event για να δούνε ποια είναι που, για να αναλωθούν μετά σε «γλυψω-likes» και συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων από τους γόηδες. Όπως επίσης έχουν βαρεθεί το τόσο συχνό και ελεεινό πέσιμο που δέχονται από διαφόρους καθημερινά, οκ δεκτό.

Αλλά ρε κορίτσια μην κοιτάτε μόνο την παρέα σας, κοιτάτε και την πάρτι σας. Αφού θέλετε να γνωρίσετε κάποιον, αλλιώς δεν θα ετοιμαζόσασταν σαν να πηγαίνατε σε κανένα γάμο απλά για να βγείτε για ένα ποτό και σίγουρα δεν πήγατε για να πιείτε ένα ποτό και να ξεσκάσετε.

Τις προσεγγίζει κάποιος και το παίζουν δύσκολες του στυλ «μη, όχι, κάτσε να σε γνωρίζω πρώτα, δεν είμαι τέτοια εγώ» κλπ. Βλέπουν έναν -εμφανίσιμο κατά τα άλλα- αγρότη στην τηλεόραση και όλες θέλουν να τον «πάρουν» εκείνη την στιγμή, αδιαφορώντας για κάτι άλλο.

Ξέρω ότι οι γυναίκες δείχνουν κάποια σημάδια, όταν θέλουν κάποιον, ακόμη και σε χώρους εκτός socializing (πχ σε ένα γυμναστήριο). Αλλά δεν είναι όλες έτσι, είναι και πολλές που είναι κλεισμένες σαν στρείδια και δεν λένε να ανοίξουν.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο-άποψη πολλών αντρών, το οποίο το πρόσθεσα απλώς γιατί το θέμα «γυναικοπαρέες όλων των ηλικιών που βγαίνουν μόνες τους» είναι κάτι που βλέπω καιρό τώρα, έχω να πω στις γυναίκες να μην φοβούνται και να δείχνουν κάτι. Δεν είναι όλοι οι άντρες έμπειροι και θαρραλέοι. Μπορεί να χάσουν μια ευκαιρία να γνωρίσουν κάποιον απλά και μόνο επειδή φοβόταν μην τις πει η φίλη τους «πουτάνα» ή επειδή πίστευαν ότι δεν θα ξέρουν τι να πουν (ναι το έχουν και αυτές το θέμα αυτό).

12310686_1138708032823834_5276798438116100145_n

Αν ακούσεις κάποια να σου παραπονιέται ότι δεν την προσεγγίζουν οι άντρες, θύμισε της ότι ίσως κάποιος να την προσέγγισε αλλά να τον έστειλε κανονικά ή να το έπαιξε δύσκολη και ξενέρωσε ο τύπος. Και αν είναι έτσι το στυλ της, θύμισε της να αλλάξει τις μπαταρίες του δονητή της και better luck next time.