Lonesome Traveller

Πριν λίγο καιρό, έτυχε να βρεθώ στο ίδιο τραπέζι με ένα παλικάρι, το οποίο ήταν συγγενής από φίλο μου. Όπως καθόμασταν και μιλούσαμε όλοι μαζί, σκέφτηκα να τον ρωτήσω για την γενιά του, τι παίζει, πως «παίζουν» αυτοί, που πάνε κλπ.

Τι μου απάντησε; Ότι δεν πολυβγαίνει έξω, παρά μόνον όταν τύχουν οι 1-2 φίλοι του να μπορούν και συνήθως την «βγάζει» διαδικτυακά και μάλιστα δεν τον ενοχλεί καθόλου αυτό, πόσο μάλιστα ότι του αρέσει κιόλας.

Σε ερώτηση μου σχετικά με τους φίλους, μου είπε ότι οι περισσότεροι από το σχολείο του (πήγαινε λύκειο το παλικάρι), έτσι κάνουν και βγαίνουν έξω με φίλους ελάχιστα. Έτσι και αυτός δεν έχει παρέες για να πάνε για μπάνιο, να βγούνε για καφέ ή ποτό ή να πάνε για καμάκι. Πολλές φορές προτιμούν να καθίσουν στον Η/Υ τους και να παίξουν κάποιο παιχνίδι ή να παίξουν live όλοι μαζί.

Και δεν είχε και άδικο. Πολλές φορές βλέπω παρέες από νέα παιδιά, κάτω ή γύρω στα 20, να δείχνουν ότι βγήκαν έξω απλά για να βγουν και να σπαταλάνε τον περισσότερο χρόνο τους κοιτάζοντας το κινητό τους συνεχώς για νέες αναρτήσεις στα κοινωνικά «δίχτυα» που τους έχουν παγιδεύσει, ενώ δεν είναι και λίγοι οι οποίοι παίζουν κάποιο online παιχνίδι από το κινητό τους, την ώρα του καφέ.

Η διαφορά των γενεών…

Και δυστυχώς, λίγοι είναι αυτοί που ζουν την εποχή τους. Που βγαίνουν με την παρέα γιατί θέλουν να βγουν μαζί τους και να περάσουν καλά και όχι απλά για να «ξελαμπικάρουν» από το διάβασμα και το σερφάρισμα στο διαδίκτυο, αν βγαίνουν κιόλας και έξοδος τους δεν είναι μόνο το φροντιστήριο και το net cafe.

Ζώντας την στιγμή. Μα καλά τι κάνει ο weirdo, χρησιμοποιεί αναπτήρα; Και δεν χρησιμοποιεί το πανάκριβο smartphone του να αποθανατίσει την στιγμή και να δει αργότερα στο PC του την συναυλία; Που νομίζει ότι είναι, στα ’90s; Έλεος με τον κάθε κομπλεξικό…

Πολλές φορές θυμάμαι τις παλιές μου παρέες. Τους παιδικούς μου φίλους, που περάσαμε τόσα πολλά μαζί. Ήμουν τυχερός να μεγαλώσω σε μια συνοικία-χωριό, εννοώντας ότι ήμασταν μια συνοικία όπου είχαμε μόνο μονοκατοικίες και πολύ λίγες πολυκατοικίες. Έτσι ήμασταν όλοι γνωστοί, σε σημείο που γνώριζες κάποιον από το nickname που του δίναμε, ενώ ότι ώρα και αν έβγαινες στην πλατεία της γειτονιάς, θα έβρισκες και κάποιον φίλο να καθίσεις μαζί του.

Ήμουν τυχερός επειδή είχα πολλούς φίλους. Άλλους για παιχνίδι (μπάλα κυρίως), άλλους για έξοδο (νυχτερινή ή καφέ), άλλους για «περιπέτειες» όπως τις λέγαμε, όπου κάθε μέρα διοργανώναμε και διάφορες καταστάσεις και άλλους για γκομενοκαταστάσεις. Πολλές φορές δεν προλάβαινα να βγαίνω και «ένωνα» τις παρέες, ώστε να είμαστε όλοι μαζί.

Μου έχουν λείψει οι παιδικοί μου φίλοι, παρότι έχω κρατήσει επαφή με πολλούς από αυτούς (ή βρίσκομαι τακτικά με ορισμένους). Άλλοι πήγανε στο εξωτερικό για εργασία, άλλοι πήγανε σε άλλες πόλεις, άλλοι πάλι πέθαναν από διάφορα αίτια. Πολλές φορές μάλιστα, όταν επιστρέφω στα παλιά λημέρια, πιάνω τον εαυτό μου να νομίζει ότι θα βρει πάλι στην πλατεία την παλιά παρέα, να περιμένει να συναντηθούμε όλοι μαζί για να κανονίσουμε τις «περιπέτειες» της ημέρας. Πόσο μου λείπουν τα ’90s.

Μπορεί ο τρόπος ζωής μας να έχει αλλάξει, μπορεί μετά τον στρατό να υπάρχει το άγχος της εργασίας και της βιοπάλης στους περισσότερους από εμάς, αλλά οι αναμνήσεις των παιδικών φίλων είναι εκεί, με τα «καπάκια» γεμάτα χώμα, τα μαλώματα ανάμεσα μας, που κράταγαν μερικές μόνο ώρες, με την μπάλα στο χέρι και τα γδαρμένα γόνατα.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί απλά, στα δικά μου τα μάτια, ένας νέος που δεν έχει φίλους να βγει να παίξει μαζί τους, να συναναστραφεί μαζί τους και να περάσει καλά, να ζήσει την ζωή και πόσο μάλιστα, την ανεμελιά των νεανικών του χρόνων, είναι χαμένος για εμένα.

Γιατί συγνώμη που θα το πω, αλλά ζωή δεν είναι μόνο οι ντίβες του διαδικτύου, τύπου 2J και άλλων καθυστερημένων ή ηλίθιων που νομίζουν ότι έχουν χιούμορ και που είναι πρότυπα στους νέους κάτω των 20χρ. (Η παρακάτω εικόνα επιλέχτηκε τυχαία και τα… επίθετα δεν αφορούν τον εικονιζόμενο).

Γιατί ότι και αν αποκτήσεις στην ζωή, οι αναμνήσεις είναι που μένουν στο τέλος, αυτές είναι που θα θυμάσαι και αυτές που θα λες αύριο-μεθαύριο στα εγγόνια σου. Όσους φίλους και να κάνεις μετά τα 30, δεν θα είναι το ίδιο με τους παιδικούς σου φίλους. Δεν θα θυμάσαι πολλά χρόνια αργότερα, το πόσες φορές πήγες στα μπουζούκια με τους φίλους σου και πόσες φορές πετάξατε λουλούδια στις τραγουδιάρες.

Κάντε παρέες, βρείτε φίλους και περάστε καλά. Οι παρέες που είχες μικρός, είναι σαν το καλό κρασί, όσο περνάει ο καιρός, τόσο καλύτερες γίνονται. Μετριάστε τα διαδικτυακά σκουπίδια και τα κοινωνικά δίχτυα που μας αιχμαλωτίζουν, δεν μετράει πόσα likes έχεις πάρει ή πόσες φωτογραφίες ανέβασες. Αυτήν είναι η συμβουλή μου προς τις νεότερες ηλικίες, που ζουν όπως το παλικάρι της ιστορίας μας.

Στάσου πλάι μου. Ταινία-σταθμός για τις παιδικές φιλίες και τις αναμνήσεις που τις ακολουθούν πολύ μετά.