Ο Λούις Χάμιλτον «τα άκουσε» γιατί σχολίασε το φόρεμα του… ανιψιού του

Πολύ τα γουστάρω τα Social Media και το δικαστήριο που έχει στηθεί επάνω τους. Και πολύ γουστάρω επίσης, όταν «δικάζονται» και άτομα που έχουν μανία με τα κοινωνικά «δίχτυα», πληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο την αγάπη τους προς αυτά και τους «followers» τους, όπως για παράδειγμα ο Λούις Χάμιλτον.

Τι έκανε ο αθεόφοβος και ξεσήκωσε τα πλήθη μέρες που είναι, τα οποία πλήθη είχαν άλλες σοβαρότερες ασχολίες, όπως για παράδειγμα να ανεβάζουν γυμνές φωτογραφίες στα social media (καταδικάζοντας μετά τους άντρες σαν σεξιστές όταν σχολιάζουν τα κάλλη τους ή να «κλαίνε» ότι τις βλέπουν μόνο σαν σεξουαλικά αντικείμενα), αλλά και να μοιράζονται φωτογραφίες από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και τους κουραμπιέδες τους (ΟΚ, αυτό αφορά εμάς περισσότερο, sorry);

Επισκέφτηκε τον ανιψιό του, ο οποίος μάλιστα ήταν χαρούμενος για το δώρο που έλαβε για τις γιορτές, ένα φόρεμα πριγκίπισσας και του είπε ότι οι άντρες δεν φοράνε τέτοια πράγματα.

Αρχικά, η αντίδραση ήταν από τον τύπο. Δείτε για παράδειγμα το Πρώτο Θέμα [1], το οποίο γράφει «ο πρωταθλητής της F1 Λούις Χάμιλτον και στο οποίο φαίνεται να κάνει υποτιμητικά σχόλια σε βάρος του μικρού ανιψιού του επειδή φόρεσε ένα φόρεμα«. Αν δείτε επίσης στο URL του άρθρου του Θέματος, θα δείτε ότι αρχικά έγραψε περί «bullying» του Χάμιλτον προς τον ανιψιό του και μετά το άλλαξε.

Δηλαδή σύμφωνα με τον/την αρθρογράφο, το να πει στον ανιψιό του, προσέξτε τώρα, όχι σε κάποιο άγνωστο παιδί στο δρόμο, «τα αγόρια δεν φοράνε φορέματα πριγκίπισσας», είναι υποτιμητικό και bullying.

Εννοείται ότι και η αντίδραση του κόσμου ήταν μεγάλη, άλλωστε τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και η αντίδραση του κόσμου όπως αυτά θέλουν, είναι μια σχέση που κρατά χρόνια τώρα και δεν θα αλλάξει γιατί απλά ο κόσμος αρέσκεται στο να τρώει κουτόχορτο.

Προκλήθηκε λοιπόν ένας σάλος, αφού οι περισσότεροι που είδαν το βίντεο ζήτησαν από τον Χάμιλτον να ζητήσει συγγνώμη από το μικρό παιδί, ενώ ο ίδιος αναγκάστηκε να κατεβάσει το video και να κάνει μια σειρά αναρτήσεων όπου ζήταγε «συγγνώμη για την απρεπή συμπεριφορά του».

Και εννοείται ότι αν δεν το έκανε, οι «κατάρες» του κόσμου δεν θα σταματούσαν, όπως συνέβη με την πορνοστάρ Mercedes Grabowski (aka August Ames) [2], η οποία και αυτοκτόνησε μετά τον σάλο που προκλήθηκε όταν είπε ότι δεν θέλει να δουλέψει με άντρες που έχουν πάει με gay, για λόγους καθαρά υγείας, ενώ ανάλογο bullying δέχτηκε και η Jenna Jameson [3], η οποία δήλωσε την αντίδραση της όταν το Playboy έβαλε στο εξώφυλλο του μία τρανσέξουαλ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το λόμπι και γενικά η κοινότητα των LGBTQ είναι πολύ ισχυρή, η οποία κοινότητα μάλιστα έχει αναλάβει έναν ρόλο δικαστή.

Το σύστημα αυτό λοιπόν, είναι ήσυχο μόνον όταν ακούγονται σχόλια όπως του Σπύρου Χατζηαγγελάκη, ο οποίος δήλωσε ότι θα ήθελε να ήμασταν όλοι bisexual [4].

Το παραπάνω περιστατικό συνέβη στην Βρετανία, η οποία είναι γνωστή για τα «πειράματα» που κάνει περί της προώθησης της ομοφυλοφιλίας στα σχολεία, ίσως γιατί τα παιδιά είναι οι αυριανοί πολίτες που πρέπει να «χακαρουμε» το μυαλό τους, ίσως γιατί αν θέλουν τα παιδιά, θα θέλουν και οι γονείς, ίσως γιατί τα παιδιά είναι ο εύκολος στόχος, αφού αντιγράφουν ότι βλέπουν, ίσως γιατί υπάρχει ένα σχέδιο από πίσω.

Έλα μωρέ, σιγά να μην «σπρώχνουν» τα παιδιά προς την ομοφυλοφιλία…

Εννοείται ότι παρόμοια κάνουν και άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα η Βραζιλία, όπου η κυβέρνηση της προωθεί από χρόνια έναν σχετικό νόμο (τον PLC 122/2006) κατά της «ομοφυλόφιλο-φοβίας» (homophobia) ακόμα και στα σχολεία. Μάλιστα ο νόμος αυτός θα απαγορεύει κάθε είδους διάκριση, «κακιάς κουβέντας», ειρωνείας, σχολίου, ηθικής, θρησκευτικής, φιλοσοφικής ακόμα και ιατρικής γνώμης κατά του ομοφυλόφιλου τρόπου ζωής, με ποινή φυλακίσεως, ενώ αφίσες με παιδιά που φιλιούνται έχουν τοποθετηθεί παντού.

Φυσικά αυτήν η μανία υπέρ της ομοφυλοφιλίας, δεν αφήνει απ’έξω και άλλους χώρους εκπαίδευσης, όπως για παράδειγμα η καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Pennsylvania State University, Anne DeLessio-Parson [5], η οποία υποστηρίζει ότι η κατανάλωση κρέατος συνδέεται με την «ηγεμονική αρρενωπότητα» και ότι αυτό βοηθάει να γευτεί κάποιος και άλλες ιεραρχίες εξουσίας. [6].

Για να μελετήσει τη σχέση ανάμεσα στην αρρενωπότητα και το κρέας, η Anne DeLessio-Parson μίλησε σε 23 χορτοφάγους που ζουν στην Αργεντινή, διαπιστώνοντας ότι η ίδια η χορτοφαγία αποτελεί πολιτική πράξη. Η μελέτη της αναρτήθηκε στο Journal of Feminist Geography [7].