#Me too…

Εκτός και αν ζεις σε κάποια σπηλιά, σίγουρα θα έχεις μάθει για το #Me too («Και εγώ επίσης»), το κίνημα κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης [1].

Το κίνημα αυτό διαδόθηκε υπερβολικά γρήγορα [2], κυρίως χάρη στην βοήθεια των κοινωνικών δικτύων και στην ουσία παροτρύνει τις γυναίκες που έχουν δεχτεί σεξουαλική κακοποίηση, να μιλήσουν ανοιχτά για το πρόβλημα τους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση, στην Αμερική σχεδόν οι μισές γυναίκες είπαν ότι έχουν παρενοχληθεί στον χώρο εργασίας τους [3].

Αφορμή για το κίνημα αυτό, ή καλύτερα για την άμεση εξάπλωση του, ήταν οι κατηγορίες ή οι αποκαλύψεις για σεξουαλική παρενόχληση, επίθεση ή και βιασμό από τουλάχιστον 30 γυναίκες προς τον 65χρονο παραγωγό των κινηματογραφικών εταιρειών Miramax και The Weinstein Company (TWC), Χάρβεϊ Γουαϊνστάιν [4].

Στην πορεία έγινε κάτι σαν μόδα το συγκεκριμένο, όπου η κάθε πικραμένη έβγαινε να πει και αυτήν τον «πόνο» της και την κακοποίηση που είχε δεχτεί στο παρελθόν. Μάλιστα, βγήκε και η Έλλη Στάη και είπε ότι κάποιος, κάπου, κάποτε την παρενόχλησε, χωρίς -εννοείται- να τον κατανομασει [5].

Εννοείται ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην την πιστέψουμε την Έλλη, άλλωστε όπως λέει και η ίδια ήταν «αθώα» (γι’αυτό μετά έκανε και 4 γάμους, για να της φύγει η αθωότητα [6]), όμορφη ήταν, δεν θέλει και πολύ να απλώσει ο άλλος το χέρι του, καταλαβαίνεις.

Η Έλλη Στάη (δεξιά) τις εποχές της αθωότητας…

Ας δούμε όμως λίγο το #Me too, προτού συνεχίσουμε, γιατί θα μας χρειαστούν κάποιες πληροφορίες. Σύμφωνα με έρευνα, το 94% των γυναικών του Χόλιγουντ, έχει πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης [7], ενώ από τις καταγγελίες δεν λείπει ούτε ο Γούντι Άλεν, με το WoodyAllenGate να κρατεί καλά, αφού οι μισές από αυτές που πήγαν μαζί του, τον καταγγέλλουν ως «σεξουαλικό αρπακτικό» [8].

Επίσης, στο Χόλιγουντ πάλι, κατηγορούν τον πρόεδρο της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου επίσης για σεξουαλική παρενόχληση [9], ενώ το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τον σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, που καταζητείται στις ΗΠΑ για το βιασμό μιας 13χρονης το 1977 (!) [10].

Φυσικά οι περιπτώσεις είναι χιλιάδες και πιάνει και άλλους χώρους [11], όπως αυτόν του αθλητισμού και η υπόθεση του Larry Nassar, του πρώην γιατρού της ολυμπιακής ομάδας ενόργανης γυμναστικής των ΗΠΑ που καταδικάστηκε σε 175 χρόνια φυλάκισης, επειδή κακοποίησε σεξουαλικά νεαρές αθλήτριες [12] ή τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Θα μπορούσα να πάω μαζί με το ρεύμα της εποχής, να πω και εγώ την άποψη μου ότι οι άντρες ήμαστε γουρούνια και ότι προσπαθούμε σε κάθε ευκαιρία να κάνουμε σεξ με ότι κινείται και ότι δεν διστάζουμε να φτάσουμε μέχρι και τον βιασμό, αλλά ΔΕΝ είναι έτσι. Για εμένα ΔΕΝ έγινε ποτέ κανένας βιασμός και οι κατηγορούμενοι, οι πιο πολύ τουλάχιστον, είναι αθώοι. Ή για να πω αυτό που είπε η Κατρίν Ντενέβ, η λέξη «βιασμός» είναι υπερβολή σε αυτές τις περιπτώσεις [13]. Άλλωστε οι ηθοποιοί τα γνωρίζουν αυτά μεταξύ τους και τι πραγματικά συμβαίνει, όπως για παράδειγμα ο Σον Πεν, που στο καινούργιο του βιβλίο, με τίτλο «Bob Honey Who Just Do Stuff», έγραψε ως επίλογο ένα ποίημα που πάει ως εξής [14]:

«Once crucial conversations/Kept us on our toes;/Was it really in our interest/To trample Charlie Rose?»
(Κάποτε, κρίσιμες συζητήσεις/μας κρατούσαν σε εγρήγορση/Ήταν όντως προς το συμφέρον μας/Να ποδοπατήσουμε τον Τσάρλι Ρόουζ;).

«Where did all laugh go?/Are you out there Louis C.K.?
(Πού πήγε όλο το γέλιο/Είσαι εκεί έξω, Λούις Σι Κέι;).

Τα ονόματα που έγραψε ο Σον δεν είναι τυχαία. Και οι δυο τους έχουν επίσης κατηγορηθεί για βιασμό [15, 16]. Εννοείται ότι το ποίημα του σήκωσε θύελλα αντιδράσεων, δεν χρειάζεται να το πούμε αυτό. Ότι πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής είναι καταδικάσιμο.

Όπως είπα και παραπάνω, για εμένα δεν είναι βιασμός. Αν έγινε κάτι τέτοιο, η δικαιοσύνη είναι υπεύθυνη να κρίνει, αλλά γνώμη μου είναι ότι δεν είναι βιασμός.

Βιασμός είναι όταν κάποιος άντρας κάνει κάτι χωρίς την θέληση μιας γυναίκας και αυτήν πάει αμέσως στην αστυνομία, ή έστω την επομένη, αν χρησιμοποίησε κάποιου είδους ουσιών και το καταγγέλει. Αν δεν το καταγγείλει και το αφήσει να περάσει, κυρίως επειδή είχε συμφέρον από αυτό, τότε δεν λέγεται βιασμός αλλά σεξουαλική επαφή με κοινή συναίνεση.

Το να βγεις μετά από 30 χρόνια και να πεις για κάτι που ποτέ πριν δεν μίλησες, όταν ας πούμε έκανες πλέον την πορεία σου και έχτισες την καριέρα σου, δεν λέει κάτι. Γιατί αυτό πιστεύω ότι έγινε στις περισσότερες περιπτώσεις των κατηγοριών, τα «θύματα» επέλεγαν τους βιαστές τους για δικούς τους σκοπούς, όπως δήλωσε και ο δικηγόρος του Γουάινστιν [17]. Ή απλά το κάνεις όταν θέλεις να επαναφέρεις την καριέρα σου.

Ας υποθέσουμε ότι είσαι μια νεαρή wannabe ηθοποιός, όμορφη και αθώα (όπως η Στάη) και σε καλεί ο παραγωγός σπίτι του να συζητήσετε για τον ρόλο στην ταινία που θέλεις πάση θυσία να παίξεις για να αρχίσεις να αναγνωρίζεσαι. Όσο και αθώα να είσαι, ήδη θα έχεις καταλάβει τις ορέξεις του, αλλά και αν ακόμη δεν τις κατάλαβες, στο σπίτι του θα το πήρες χαμπάρι. Εκτός και αν είσαι τόσο αθώα που νομίζεις ότι είστε γυμνοί για να παίξετε τον γιατρό και τον ασθενή.

Οι γυναίκες είναι γνωστό ότι ψεύδονται για το σεξ, ενώ χρησιμοποιούν τον βιασμό για να κατηγορήσουν κάποιον όταν και όποτε θελήσουν, χωρίς φυσικά να έχει γίνει τις περισσότερες φορές κάτι.

Το ίδιο δεν έγινε άλλωστε και όταν βγήκε στην φόρα η συνομιλία με τον πρόεδρο Τραμπ, που είχε δηλώσει ότι «τις γυναίκες πρέπει να τις αρπάζεις από το αιδοίο«; Και τότε είχαν βγει κάποιες και είπαν ότι τις είχε κακοποιήσει σεξουαλικά [18]. Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε διαβάσει για ψευδείς καταγγελίες γυναικών ή για άνδρες που αποφυλακίστηκαν έπειτα από ψευδή κατηγορία βιασμού [19, 20, 21, 22].

Όπως φαίνεται, ο βιασμός είναι κάτι σαν μοχλός πίεσης από τις γυναίκες, ένα εργαλείο που διαθέτουν και μπορούν να κατηγορήσουν όποιον θελήσουν και να καταστρέψουν καριέρες [23]. Το ίδιο άλλωστε δεν είχε συμβεί και με τον Στρος Καν; Ο ίδιος δήλωσε ότι αν θέλουν, μπορούν να τον κατηγορήσουν ότι βίασε κάποια και έπειτα από λίγο καιρό, τσουπ, ήρθε και η κατηγορία από μια καμαριέρα [24].

Για την ιστορία, αφέθηκε τελικά ελεύθερος, καθώς η αξιοπιστία της καμαριέρας που κατήγγειλε βιασμό της από τον τέως γενικό διευθυντή του ΔΝΤ τέθηκε υπό σοβαρή αμφισβήτηση [25, 26]. Η ζημιά ωστόσο είχε γίνει, καταστράφηκε και η καριέρα του, αλλά και η οικογένεια του.

Γενικά οι γυναίκες έχουν μια τάση να υποστηρίζονται μεταξύ τους, άσχετα αν έγινε κάτι ή όχι, χωρίς να ρωτάνε, πιστεύοντας πάντα το «θύμα» Για παράδειγμα, όταν τα αστυνομικά τμήματα της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. ανέθεταν τις υποθέσεις βιασμού σε γυναίκες αστυνομικούς, ως ψευδείς χαρακτηρίστηκαν μόνο το 2% του συνόλου των υποθέσεων, ενώ στην πραγματικότητα έχει βρεθεί ότι οι περισσότερες ψευδείς καταγγελίες παρατηρούνται στο έγκλημα του βιασμού σε ποσοστό 15%, σε σχέση με τα υπόλοιπα εγκλήματα ενώ αντίθετα το έγκλημα της κλοπής παρουσιάζει το μικρότερο ποσοστό, 3%. Ο Hayman βρήκε ότι το 5,5% των θυμάτων βιασμού που εξέτασε είχαν κάνει ψευδή καταγγελία. Στο Denver των ΗΠΑ βρέθηκε ότι το 25% του συνόλου των υποθέσεων βιασμού χαρακτηρίζονται ως αβάσιμες και ψευδείς και ότι ένα επιπρόσθετο 20% χαρακτηρίζονται ως αμφίβολες [27].

Προσωπικά λοιπόν, για να κλείσω, δεν πιστεύω σε κανέναν τέτοιο βιασμό. Ούτε έγινε ποτέ βιασμός, ούτε παρενόχληση. Οι γυναίκες που «βιάστηκαν», το έκαναν με την θέληση τους, για δικούς τους σκοπούς. Εννοείται ότι δεν αναφέρομαι στις δεκάδες περιπτώσεις βιασμού που γίνεται παντού, όπως πχ στην μοντέρνα Σουηδία, που είχε 7226 περιπτώσεις βιασμών μόνο το 2017 [28], αλλά αναφέρομαι στις περιπτώσεις που κάποτε συνέφερε σε κάποια να «βιαστεί» από κάποιον άντρα που είχε μια κάποια θέση, αλλά στην πορεία αποφάσισε ότι πρέπει να αλλάξει γνώμη.